Questa piattaforma nasce da una convinzione semplice e scomoda: che il diritto internazionale non possa avere eccezioni geopolitiche. Che il silenzio, a un certo punto, diventi complicità.
Non rappresento un'organizzazione. Non sono un movimento politico. Sono un cittadino che guarda, sente, e sceglie di agire — attraverso le uniche armi che il diritto mette a disposizione di chi non ha potere: le parole precise, i fatti documentati, le norme scritte.
Questa piattaforma ospita manifesti fondati sul diritto internazionale, notizie su dichiarazioni e fatti rilevanti con il loro inquadramento giuridico, e petizioni aperte alla firma di chiunque condivida il principio che nessuno Stato è al di sopra del diritto.
This platform was born from a simple and uncomfortable conviction: that international law cannot have geopolitical exceptions. That silence, at a certain point, becomes complicity.
I do not represent an organisation. I am not a political movement. I am a citizen who sees, feels, and chooses to act — through the only weapons the law places in the hands of those without power: precise words, documented facts, written norms.
This platform hosts manifestos grounded in international law, news on relevant declarations and events with their legal framing, and petitions open for signature by anyone who shares the principle that no State stands above the law.
Cette plateforme est née d'une conviction simple et inconfortable : que le droit international ne peut pas avoir d'exceptions géopolitiques. Que le silence, à un certain moment, devient complicité.
Je ne représente pas une organisation. Je ne suis pas un mouvement politique. Je suis un citoyen qui voit, ressent et choisit d'agir — à travers les seules armes que le droit met à la disposition de ceux qui n'ont pas de pouvoir : des mots précis, des faits documentés, des normes écrites.
Cette plateforme héberge des manifestes fondés sur le droit international, des actualités sur des déclarations et événements pertinents avec leur cadrage juridique, et des pétitions ouvertes à la signature de quiconque partage le principe qu'aucun État n'est au-dessus du droit.
Diese Plattform entstand aus einer einfachen und unbequemen Überzeugung: dass das Völkerrecht keine geopolitischen Ausnahmen haben kann. Dass Schweigen an einem bestimmten Punkt zur Mitschuld wird.
Ich vertrete keine Organisation. Ich bin keine politische Bewegung. Ich bin ein Bürger, der sieht, fühlt und handelt — mit den einzigen Waffen, die das Recht denen ohne Macht zur Verfügung stellt: präzise Worte, dokumentierte Fakten, geschriebene Normen.
Diese Plattform beherbergt völkerrechtlich begründete Manifeste, Nachrichten zu relevanten Erklärungen und Ereignissen mit ihrer rechtlichen Einordnung sowie Petitionen, die jeder unterschreiben kann, der das Prinzip teilt, dass kein Staat über dem Recht steht.
وُلدت هذه المنصة من قناعة بسيطة ومزعجة: أن القانون الدولي لا يمكن أن تكون له استثناءات جيوسياسية. وأن الصمت، في لحظة معينة، يصبح تواطؤاً.
لا أمثّل منظمة. ولست حركة سياسية. أنا مواطن يرى ويشعر ويختار التصرف — بالأسلحة الوحيدة التي يضعها القانون في متناول من لا سلطة لهم: الكلمات الدقيقة، والوقائع الموثقة، والأعراف المكتوبة.
تستضيف هذه المنصة بيانات مستندة إلى القانون الدولي، وأخباراً عن تصريحات وأحداث ذات صلة مع تأطيرها القانوني، وعرائض مفتوحة للتوقيع لكل من يشاطر مبدأ أنه لا توجد دولة فوق القانون.
Esta plataforma nació de una convicción simple e incómoda: que el derecho internacional no puede tener excepciones geopolíticas. Que el silencio, en un momento dado, se convierte en complicidad.
No represento una organización. No soy un movimiento político. Soy un ciudadano que ve, siente y elige actuar — con las únicas armas que el derecho pone en manos de quienes no tienen poder: palabras precisas, hechos documentados, normas escritas.
Esta plataforma alberga manifiestos fundados en el derecho internacional, noticias sobre declaraciones y hechos relevantes con su encuadre jurídico, y peticiones abiertas a la firma de quien comparta el principio de que ningún Estado está por encima del derecho.
Esta plataforma nasceu de uma convicção simples e desconfortável: que o direito internacional não pode ter exceções geopolíticas. Que o silêncio, a certa altura, se torna cumplicidade.
Não represento uma organização. Não sou um movimento político. Sou um cidadão que vê, sente e escolhe agir — com as únicas armas que o direito coloca nas mãos de quem não tem poder: palavras precisas, factos documentados, normas escritas.
Esta plataforma alberga manifestos fundados no direito internacional, notícias sobre declarações e factos relevantes com o seu enquadramento jurídico, e petições abertas à assinatura de quem partilhe o princípio de que nenhum Estado está acima do direito.
Bu platform, basit ve rahatsız edici bir inançtan doğdu: uluslararası hukukun jeopolitik istisnaları olamaz. Belirli bir noktada sessizlik suç ortaklığına dönüşür.
Bir örgütü temsil etmiyorum. Siyasi bir hareket değilim. Gören, hisseden ve harekete geçmeyi seçen bir vatandaşım — hukukun güçsüzlerin ellerine verdiği tek silahlarla: kesin kelimeler, belgelenmiş gerçekler, yazılı normlar.
Bu platform, uluslararası hukuka dayanan bildirgeler, hukuki çerçevesiyle birlikte ilgili açıklama ve olaylara dair haberler ve hiçbir devletin hukukun üzerinde olmadığı ilkesini paylaşan herkesin imzasına açık dilekçeler barındırmaktadır.
פלטפורמה זו נולדה מאמונה פשוטה ומטרידה: שלמשפט הבין-לאומי לא יכולים להיות חריגים גיאופוליטיים. ששתיקה, בנקודה מסוימת, הופכת לשותפות לפשע.
אני לא מייצג ארגון. אני לא תנועה פוליטית. אני אזרח שרואה, מרגיש ובוחר לפעול — עם הנשק היחיד שהחוק מעמיד לרשות אלה שאין להם כוח: מילים מדויקות, עובדות מתועדות, נורמות כתובות.
פלטפורמה זו מארחת מניפסטים המבוססים על המשפט הבין-לאומי, חדשות על הצהרות ואירועים רלוונטיים עם המסגור המשפטי שלהם, ועצומות פתוחות לחתימה של כל מי שחולק את העיקרון שאין מדינה מעל החוק.
Gaza · 2023–2024
Consiglio di Sicurezza · Veto
Diritto Internazionale · In silenzio
I Will Not Look Away · 2026
Chi sono
Una persona sola. Nessuna organizzazione, nessun movimento — un cittadino che ha scelto di non tacere.
Questo manifesto è scritto da una persona sola.
Non rappresento un'organizzazione, un partito, un movimento. Sono un cittadino europeo che per lavoro ha viaggiato a lungo e incontrato persone di ogni estrazione — sociale, religiosa, politica, geografica. Ho amici ebrei, musulmani, cattolici, atei. Questa diversità non è uno sfondo decorativo della mia vita: è il modo in cui ho imparato a ragionare.
Su questo conflitto ho ascoltato tutti, a partire da chi mi è più vicino. I miei amici ebrei mi hanno messo a dura prova. Ho voluto capire il loro punto di vista, l'ho cercato con serietà, l'ho considerato. Ma alla fine mi sono trovato di fronte a qualcosa che non riesco a chiamare argomento: solo giustificazioni per atti che il diritto internazionale definisce illeciti. E ho capito che continuare a tacere, per non ferire un'amicizia o per non sembrare ciò che non sono, sarebbe stato disonesto — verso di loro prima ancora che verso me stesso.
Credo nelle norme del diritto internazionale non come convenienza retorica, ma come fondamento reale della convivenza civile. Credo nella morale occidentale nel senso più antico e scomodo del termine: quella delle persone, non quella della politica e dell'economia. Su questo tema si è toccato il fondo morale. Il punto in cui il silenzio smette di essere prudenza e diventa complicità.
Se condividi questa convinzione, questo manifesto è anche tuo.
This manifesto is written by one person alone.
I do not represent an organisation, a party, a movement. I am a European citizen who has travelled extensively for work and met people of every background — social, religious, political, geographical. I have Jewish friends, Muslim friends, Catholic friends, atheists. This diversity is not decorative backdrop to my life: it is how I learned to think.
On this conflict I have listened to everyone, starting with those closest to me. My Jewish friends put me to a hard test. I sought to understand their point of view, pursued it seriously, considered it. But in the end I found myself facing something I cannot call an argument: only justifications for acts that international law defines as unlawful. And I understood that continuing to stay silent — so as not to hurt a friendship, or not to appear what I am not — would have been dishonest. Towards them, before anyone else.
I believe in the norms of international law not as rhetorical convenience, but as the real foundation of civilised coexistence. I believe in Western morality in its oldest and most uncomfortable sense: the morality of people, not of politics and economics. On this issue, the moral bottom has been reached. The point at which silence ceases to be prudence and becomes complicity.
If you share this conviction, this manifesto is yours too.
Ce manifeste est écrit par une seule personne.
Je ne représente ni une organisation, ni un parti, ni un mouvement. Je suis un citoyen européen qui a beaucoup voyagé pour le travail et rencontré des personnes de toutes origines — sociales, religieuses, politiques, géographiques. J'ai des amis juifs, musulmans, catholiques, athées. Cette diversité n'est pas un décor dans ma vie : c'est la façon dont j'ai appris à raisonner.
Sur ce conflit, j'ai écouté tout le monde, à commencer par ceux qui me sont les plus proches. Mes amis juifs m'ont mis à rude épreuve. J'ai voulu comprendre leur point de vue, je l'ai cherché sérieusement, je l'ai examiné. Mais j'ai finalement trouvé devant moi quelque chose que je ne peux pas appeler argument : seulement des justifications pour des actes que le droit international qualifie d'illicites. Et j'ai compris que continuer à me taire — pour ne pas blesser une amitié ou pour ne pas paraître ce que je ne suis pas — aurait été malhonnête. Envers eux, avant tout envers moi-même.
Je crois dans les normes du droit international non comme commodité rhétorique, mais comme fondement réel de la coexistence civile. Je crois en la morale occidentale au sens le plus ancien et le plus inconfortable du terme : celle des personnes, pas celle de la politique et de l'économie. Sur ce sujet, on a touché le fond moral. Le point où le silence cesse d'être prudence et devient complicité.
Si vous partagez cette conviction, ce manifeste est aussi le vôtre.
Dieses Manifest ist von einer einzigen Person geschrieben.
Ich vertrete keine Organisation, keine Partei, keine Bewegung. Ich bin ein europäischer Bürger, der beruflich viel gereist ist und Menschen jeder Herkunft kennengelernt hat — sozialer, religiöser, politischer, geographischer. Ich habe jüdische, muslimische, katholische und atheistische Freunde. Diese Vielfalt ist kein dekorativer Hintergrund meines Lebens: es ist die Art, wie ich gelernt habe zu denken.
Zu diesem Konflikt habe ich alle gehört, angefangen bei denen, die mir am nächsten stehen. Meine jüdischen Freunde haben mich auf eine harte Probe gestellt. Ich wollte ihren Standpunkt verstehen, habe ihn ernsthaft gesucht, ihn erwogen. Am Ende stand ich aber vor etwas, das ich nicht Argument nennen kann: nur Rechtfertigungen für Handlungen, die das Völkerrecht als rechtswidrig einstuft. Und ich erkannte, dass weiteres Schweigen — um eine Freundschaft nicht zu verletzen oder nicht so zu wirken, wie ich nicht bin — unehrlich gewesen wäre. Ihnen gegenüber, noch vor mir selbst.
Ich glaube an die Normen des Völkerrechts nicht als rhetorische Bequemlichkeit, sondern als echtes Fundament des zivilisierten Zusammenlebens. Ich glaube an die westliche Moral im ältesten und unbequemsten Sinne des Wortes: die Moral der Menschen, nicht die der Politik und Wirtschaft. Bei diesem Thema ist der moralische Tiefpunkt erreicht. Der Punkt, an dem Schweigen aufhört, Klugheit zu sein, und Mitschuld wird.
Wenn Sie diese Überzeugung teilen, gehört dieses Manifest auch Ihnen.
لا أمثّل أي منظمة أو حزب أو حركة. أنا مواطن أوروبي سافر كثيراً بحكم عمله والتقى بأشخاص من كل الخلفيات — الاجتماعية والدينية والسياسية والجغرافية. لديّ أصدقاء يهود ومسلمون وكاثوليك وملحدون. هذا التنوع ليس ديكوراً في حياتي: إنه الطريقة التي تعلّمت بها التفكير.
استمعت في هذا النزاع إلى الجميع، بدءاً من أقرب الناس إليّ. لقد وضعني أصدقائي اليهود في اختبار عسير. أردت أن أفهم وجهة نظرهم، بحثت عنها بجدية، وأخذتها بعين الاعتبار. لكنني وجدت في النهاية أمامي شيئاً لا أستطيع تسميته حجة: مجرد تبريرات لأفعال يصفها القانون الدولي بأنها غير مشروعة. وأدركت أن الاستمرار في الصمت — حتى لا أجرح صداقة أو لا أبدو ما لست عليه — كان سيكون غير أمين. تجاههم قبل أي شيء، ثم تجاه نفسي.
أؤمن بأحكام القانون الدولي ليس كمصلحة خطابية، بل كأساس حقيقي للتعايش المدني. أؤمن بالأخلاق الغربية بأقدم معانيها وأكثرها إزعاجاً: أخلاق البشر، لا أخلاق السياسة والاقتصاد. في هذه المسألة، بلغنا القاع الأخلاقي. النقطة التي يتوقف فيها الصمت عن كونه حكمة ويصبح تواطؤاً.
إن كنت تشاطرني هذا الاقتناع، فهذا البيان هو بيانك أيضاً.
Este manifiesto está escrito por una sola persona.
No represento ninguna organización, partido ni movimiento. Soy un ciudadano europeo que ha viajado mucho por trabajo y ha conocido personas de toda condición — social, religiosa, política, geográfica. Tengo amigos judíos, musulmanes, católicos, ateos. Esta diversidad no es un fondo decorativo de mi vida: es la forma en que aprendí a pensar.
Sobre este conflicto he escuchado a todos, empezando por quienes me son más cercanos. Mis amigos judíos me pusieron a dura prueba. Quise entender su punto de vista, lo busqué con seriedad, lo consideré. Pero al final me encontré ante algo que no puedo llamar argumento: solo justificaciones para actos que el derecho internacional califica de ilícitos. Y comprendí que seguir callando — para no herir una amistad o para no parecer lo que no soy — habría sido deshonesto. Hacia ellos, antes que hacia mí mismo.
Creo en las normas del derecho internacional no como conveniencia retórica, sino como fundamento real de la convivencia civil. Creo en la moral occidental en el sentido más antiguo e incómodo del término: la de las personas, no la de la política y la economía. En este tema se ha tocado fondo moralmente. El punto en que el silencio deja de ser prudencia y se convierte en complicidad.
Si compartes esta convicción, este manifiesto también es tuyo.
Este manifesto é escrito por uma única pessoa.
Não represento nenhuma organização, partido ou movimento. Sou um cidadão europeu que viajou muito por trabalho e conheceu pessoas de todas as origens — social, religiosa, política, geográfica. Tenho amigos judeus, muçulmanos, católicos, ateus. Esta diversidade não é um pano de fundo decorativo da minha vida: é a forma como aprendi a pensar.
Sobre este conflito ouvi toda a gente, a começar por quem me é mais próximo. Os meus amigos judeus colocaram-me à prova de forma difícil. Quis compreender o ponto de vista deles, procurei-o com seriedade, considerei-o. Mas no final encontrei-me perante algo que não consigo chamar argumento: apenas justificações para atos que o direito internacional define como ilícitos. E percebi que continuar em silêncio — para não magoar uma amizade ou para não parecer o que não sou — teria sido desonesto. Para com eles, antes de qualquer outro.
Acredito nas normas do direito internacional não como conveniência retórica, mas como fundamento real da coexistência civil. Acredito na moral ocidental no sentido mais antigo e desconfortável do termo: a das pessoas, não a da política e da economia. Neste tema tocou-se o fundo moral. O ponto em que o silêncio deixa de ser prudência e se torna cumplicidade.
Se partilha esta convicção, este manifesto também é seu.
Bu manifesto tek bir kişi tarafından yazılmıştır.
Herhangi bir örgütü, partiyi ya da hareketi temsil etmiyorum. İş nedeniyle uzun süre seyahat etmiş, her kesimden insanla tanışmış bir Avrupalı vatandaşım — farklı sosyal, dinî, siyasi ve coğrafi geçmişlerden. Yahudi, Müslüman, Katolik ve ateist arkadaşlarım var. Bu çeşitlilik hayatımın dekoratif bir arka planı değil: düşünmeyi öğrendiğim yoldur.
Bu çatışmada herkesi dinledim; önce bana en yakın olanlardan başladım. Yahudi arkadaşlarım beni zor bir sınavla yüz yüze getirdi. Onların bakış açısını anlamak istedim, ciddiyetle aradım, değerlendirdim. Ama sonunda karşımda bir argüman diyemeyeceğim bir şey buldum: yalnızca uluslararası hukukun hukuka aykırı saydığı eylemlere yönelik gerekçeler. Ve şunu anladım: susturmaya devam etmek — bir dostluğu incitmemek ya da olmadığım biri gibi görünmemek için — dürüst olmayan bir davranış olurdu. Onlara karşı, kendime karşı olmaktan önce.
Uluslararası hukuk normlarına retorik bir kolaylık olarak değil, medeni birlikteliğin gerçek temeli olarak inanıyorum. Batı ahlakına en eski ve en rahatsız edici anlamıyla inanıyorum: insanların ahlakına, siyasetin ve ekonominin değil. Bu konuda ahlaki dip noktaya ulaşıldı. Sessizliğin ihtiyat olmaktan çıkıp suç ortaklığına dönüştüğü nokta.
Bu inancı paylaşıyorsanız, bu manifesto sizin de manifestonuzdur.
מניפסט זה נכתב על ידי אדם אחד בלבד.
אני לא מייצג שום ארגון, מפלגה או תנועה. אני אזרח אירופי שנסע רבות בעבודתו ופגש אנשים מכל רקע — חברתי, דתי, פוליטי, גיאוגרפי. יש לי חברים יהודים, מוסלמים, קתולים וחילונים. הגיוון הזה אינו רקע דקורטיבי בחיי: זהו האופן שבו למדתי לחשוב.
בנוגע לסכסוך זה הקשבתי לכולם, החל מהקרובים ביותר אליי. חבריי היהודים העמידו אותי במבחן קשה. רציתי להבין את נקודת מבטם, חיפשתי אותה ברצינות, שקלתי אותה. אך בסופו של דבר מצאתי בפניי משהו שאיני יכול לקרוא לו טיעון: רק הצדקות למעשים שהמשפט הבין-לאומי מגדיר כבלתי חוקיים. והבנתי שהמשך השתיקה — כדי לא לפגוע בידידות או כדי לא להיראות מה שאיני — היה חוסר יושר. כלפיהם, לפני כל דבר אחר.
אני מאמין בנורמות המשפט הבין-לאומי לא כנוחות רטורית, אלא כבסיס אמיתי לדו-קיום אזרחי. אני מאמין במוסר המערבי במובנו העתיק והמרתיע ביותר: מוסר האנשים, לא של הפוליטיקה והכלכלה. בנושא זה הגענו לתחתית המוסרית. לנקודה שבה השתיקה חדלה להיות זהירות והופכת לשותפות לפשע.
אם אתה שותף לאמונה זו, המניפסט הזה שייך גם לך.
I Will Not Look Away · 2026
Manifesti
Documenti fondati sul diritto internazionale: fatti documentati, norme violate, misure concrete.
Per il Non Riconoscimento dello Stato di Israele
Fondamento giuridico, etico e politico di una rottura necessaria · 2026
Questo manifesto è scritto per due categorie di persone che il discorso pubblico dominante tende artificialmente a contrapporre, e che invece condividono la stessa scommessa morale: che il diritto valga per tutti, senza eccezioni geopolitiche.
È rivolto, in primo luogo, a tutti coloro — di qualsiasi nazionalità, cultura o appartenenza religiosa — che non sono moralmente disposti ad accettare i soprusi commessi dallo Stato di Israele contro le popolazioni civili di Gaza e del Libano. A chi ha visto le immagini del fosforo bianco cadere sulle case e ha deciso che il silenzio non è più una posizione sostenibile. A chi riconosce che l'oppressione sistematica e senza risposta genera violenza — e che attribuire quella violenza esclusivamente agli oppressi, ignorando le condizioni strutturali che la producono, è un atto di cecità morale prima ancora che politica.
È rivolto, in secondo luogo, e con altrettanta forza, a tutti i cittadini israeliani e a tutti gli ebrei della diaspora che vengono oggi discriminati, ostracizzati o colpevolizzati per le azioni di un governo che non hanno scelto, che contestano, o contro cui hanno apertamente lottato. Essi non sono responsabili delle scelte militari e politiche del loro Stato. Identificarli con esse è un errore che questo manifesto rifiuta con la stessa nettezza con cui rifiuta la condotta dello Stato israeliano. La loro voce dissidente non è un'eccezione marginale: è la prova che esiste, dentro la società israeliana, una coscienza critica che merita rispetto e solidarietà, non stigma.
Questi due gruppi non sono in contraddizione. Sono le due facce di un'unica domanda: è possibile che il diritto internazionale venga rispettato, e che nessun essere umano paghi per le colpe che non ha commesso? La risposta di questo manifesto è sì — e la condizione per renderla vera è chiamare le cose con il loro nome.
I. Premessa
Il presente manifesto nasce da un atto di coscienza razionale, non da impulso emotivo. Chi sottoscrive questo documento ha osservato, con crescente sgomento intellettuale, l'evolversi di una condotta statale che non può più essere ricondotta alle categorie ordinarie dell'uso della forza in conflitto armato. Il punto di non ritorno è stato l'impiego sistematico e documentato del fosforo bianco su aree civili densamente popolate, arma la cui natura indiscriminata e incendiaria è vietata in modo inequivoco dal diritto internazionale umanitario consuetudinario e convenzionale.
Questa dichiarazione non è un atto di antisemitismo, né di negazione del diritto del popolo ebraico all'esistenza e alla sicurezza. È un atto di fedeltà al diritto internazionale — lo stesso ordinamento che il mondo ha costruito sulle macerie della Seconda Guerra Mondiale con la promessa «mai più». Una promessa che gli Stati firmatari hanno l'obbligo giuridico e morale di onorare, anche quando ciò significa ritirare il riconoscimento a chi tale promessa ha ripetutamente e strutturalmente violato.
II. L'evento scatenante: l'uso del fosforo bianco
2.1 Natura dell'arma
Il fosforo bianco (WP — White Phosphorus) è una sostanza chimica che si incendia spontaneamente al contatto con l'ossigeno, bruciando a temperature superiori agli 800°C. Una volta acceso, continua a bruciare finché non esaurisce l'ossigeno disponibile o viene completamente consumato. Se entra in contatto con tessuti umani, penetra in profondità e continua a bruciare internamente, causando lesioni estremamente gravi, spesso letali, e in ogni caso permanenti.
2.2 Documentazione degli impieghi
Human Rights Watch ha documentato, con prove fotografiche, video e testimonianze dirette, l'uso di munizioni al fosforo bianco da parte delle Forze di Difesa Israeliane (IDF) in aree densamente popolate della Striscia di Gaza e nel Sud del Libano a partire dall'ottobre 2023. In entrambi i contesti, l'impiego è avvenuto in zone urbane civili, in violazione del principio di distinzione e del divieto di armi ad effetti indiscriminati.
«Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries.» — Human Rights Watch, 12 ottobre 2023
Analoghe verifiche sono state condotte dall'organizzazione Airwaves e da unità investigative dei principali media internazionali (The New York Times Visual Investigations, BBC Verify). L'impiego è stato riconosciuto implicitamente da fonti militari israeliane che ne hanno difeso la legittimità adducendo una presunta conformità al diritto internazionale — tesi che i sottoscritti del presente manifesto ritengono giuridicamente infondata.
2.3 Qualificazione giuridica
L'impiego del fosforo bianco in contesti urbani popolati da civili configura una violazione del Protocollo III alla Convenzione su Certe Armi Convenzionali (CCW, Ginevra 1980), che disciplina le armi incendiarie. In particolare, tale protocollo vieta espressamente l'uso di armi incendiarie aeree o di artiglieria contro concentrazioni di civili, indipendentemente dall'intenzione militare dichiarata.
Pur non essendo il fosforo bianco qualificato formalmente come arma chimica ai sensi della Convenzione sulle Armi Chimiche (CWC, 1993) quando impiegato come agente fumogeno o marcatore, il suo utilizzo deliberato come agente incendiario contro popolazioni civili costituisce un crimine di guerra ai sensi dell'articolo 8 dello Statuto di Roma della Corte Penale Internazionale.
III. Quadro normativo internazionale violato
3.1 Diritto Internazionale Umanitario Consuetudinario
Il diritto internazionale umanitario consuetudinario, codificato nel lavoro del Comitato Internazionale della Croce Rossa (CICR), stabilisce principi vincolanti erga omnes indipendentemente dalla ratifica di specifiche convenzioni. Tra essi:
Principio di distinzione (Regola 1 CICR): le parti in conflitto devono distinguere in ogni momento tra civili e combattenti, e tra beni civili e obiettivi militari.
Principio di proporzionalità (Regola 14 CICR): è vietato lanciare un attacco che possa causare, incidentalmente, perdite civili eccessive rispetto al vantaggio militare diretto e concreto previsto.
Principio di precauzione (Regola 15 CICR): le parti devono adottare tutte le precauzioni fattibili per evitare o ridurre al minimo le perdite civili.
Divieto di armi di natura indiscriminata (Regola 71 CICR): è vietato l'uso di armi che per loro natura non possono distinguere tra civili e combattenti.
Il corpus di documentazione prodotto da organizzazioni internazionali, osservatori indipendenti e organi ONU attesta la violazione strutturale e sistematica di ciascuno di questi principi nel contesto delle operazioni militari israeliane a Gaza e in Libano.
3.2 Convenzione sul Genocidio (1948)
La Repubblica del Sudafrica ha depositato, il 29 dicembre 2023, un ricorso contro lo Stato di Israele presso la Corte Internazionale di Giustizia (CIG) ai sensi della Convenzione sul Genocidio del 1948. La CIG, con ordinanza del 26 gennaio 2024, ha riconosciuto la plausibilità delle accuse e disposto misure cautelari, ordinando a Israele di adottare tutte le misure in suo potere per prevenire atti che potrebbero rientrare nell'ambito di applicazione della Convenzione sul Genocidio.
«The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible.» — CIG, Ordinanza 26 gennaio 2024, § 54
Il fatto che la massima autorità giudiziaria internazionale non abbia respinto il ricorso sudafricano, ma abbia invece riconosciuto la plausibilità delle accuse di genocidio, rappresenta un dato giuridicamente rilevante di straordinaria gravità che nessuno Stato può ignorare.
3.3 Statuto di Roma e Corte Penale Internazionale
Il Procuratore della CPI, Karim Khan, ha richiesto il 21 maggio 2024 l'emissione di mandati di arresto nei confronti del Primo Ministro Benjamin Netanyahu e del Ministro della Difesa Yoav Gallant per crimini di guerra e crimini contro l'umanità. La Camera Preliminare I della CPI ha emesso tali mandati il 21 novembre 2024. Si tratta del primo caso nella storia della Corte in cui mandati di arresto vengono emessi nei confronti dei vertici di un governo occidentale o di un suo alleato strategico.
3.4 Risoluzioni ONU
L'Assemblea Generale delle Nazioni Unite ha adottato, il 18 ottobre 2023, la risoluzione ES-10/21 con 120 voti favorevoli, chiedendo una tregua umanitaria immediata e il rispetto del diritto internazionale. Il Consiglio di Sicurezza è stato paralizzato sistematicamente dall'esercizio del diritto di veto da parte degli Stati Uniti, che hanno bloccato ogni risoluzione vincolante per il cessate il fuoco.
Tale paralisi strutturale non esonera gli Stati membri dal rispetto degli obblighi derivanti dalla Carta delle Nazioni Unite e dal diritto internazionale consuetudinario. Al contrario, essa impone agli Stati che vogliano rispettare l'ordinamento internazionale di agire attraverso gli strumenti giuridici a propria disposizione — tra cui sanzioni, embargo sulle armi, sospensioni da organismi internazionali e il rifiuto di riconoscere come lecita la condotta violativa.
IV. Fondamento giuridico: chiarezza sulle categorie
4.1 Cosa significa «non riconoscimento» in questo manifesto
È necessario essere precisi, perché la precisione è la condizione della credibilità. Il diritto internazionale positivo distingue nettamente tra due categorie che il discorso pubblico tende a confondere: l'esistenza di uno Stato come soggetto giuridico e la legittimità della sua condotta. Israele esiste come Stato dal 1948 ed è membro delle Nazioni Unite dal 1949. Nessuna norma del diritto internazionale vigente prevede la cancellazione di uno Stato membro dell'ONU in ragione delle violazioni commesse dai propri organi. Chi sottoscrive questo manifesto lo sa, e non intende sostenere il contrario.
Il «non riconoscimento» invocato in questo documento ha un oggetto preciso e giuridicamente fondato: il rifiuto di riconoscere come lecita, come conforme al diritto internazionale, la condotta dello Stato di Israele nelle operazioni militari a Gaza e in Libano. Questo è esattamente ciò che gli Articoli sulla Responsabilità degli Stati per Fatti Internazionalmente Illeciti (ARSIWA, CDI/ONU 2001) impongono agli altri Stati quando di fronte a violazioni gravi di norme imperative:
Articolo 40: gravi violazioni di obblighi derivanti da norme imperative del diritto internazionale generale (jus cogens) — tra cui il divieto di genocidio, il diritto internazionale umanitario, il divieto di crimini contro l'umanità.
Articolo 41: obbligo degli altri Stati di non riconoscere come lecita la situazione creata dalla violazione grave, e di non prestare aiuto o assistenza al suo mantenimento.
Il titolo di questo manifesto — «non riconoscimento dello Stato di Israele» — va letto in questa chiave: non come negazione ontologica dell'esistenza statuale, ma come rifiuto politico e morale di conferire legittimità a una condotta che viola sistematicamente il diritto imperativo. È una formula volutamente netta, scelta per la sua forza di apertura e per la chiarezza del segnale politico che invia. Il contenuto giuridico concreto è quello descritto nella sezione V.
4.2 Il precedente del Sudafrica: cosa vale e cosa no
Il precedente sudafricano è spesso citato imprecisamente. È necessario chiarire: la comunità internazionale non ha mai «non riconosciuto» lo Stato del Sudafrica come entità giuridica. Il Sudafrica è rimasto membro dell'ONU anche durante l'apartheid. Ciò che la comunità internazionale ha fatto — e questo è il precedente rilevante — è dichiarare illegittima la condotta del regime, sospendere il Sudafrica dalle agenzie specializzate, imporre un embargo obbligatorio sulle armi (Risoluzione 418, 1977) e isolare progressivamente il governo fino al crollo del sistema dell'apartheid nel 1990. Questo è esattamente il modello che questo manifesto propone di applicare.
4.3 La questione della selettività
Una critica legittima che i sottoscritti non intendono eludere: se il criterio fosse l'uso di armi incendiarie in aree urbane o la violazione del diritto internazionale umanitario, il catalogo degli Stati cui si dovrebbero applicare misure analoghe sarebbe lungo — gli Stati Uniti in Vietnam, Iraq e Yemen; la Russia in Cecenia, Siria e Ucraina; la Francia in Algeria; la Turchia contro la popolazione curda. I sottoscritti riconoscono questa asimmetria e la dichiarano esplicitamente: essa non è una prova di antisemitismo, ma è certamente una prova della selettività con cui il diritto internazionale viene applicato. La risposta corretta non è la paralisi o il silenzio: è l'affermazione che lo stesso standard deve valere per tutti, e che cominciare ad applicarlo — anche a un solo caso — è più onesto che non applicarlo mai.
V. Le misure concrete
Se il «non riconoscimento della condotta» è la cornice morale e politica di questo manifesto, le misure qui elencate ne sono il contenuto giuridico concreto. Esse non sono proposte simboliche: sono strumenti già previsti dal diritto internazionale, già applicati in precedenti storici, e già richiesti da esperti ONU, relatori speciali e organizzazioni per i diritti umani.
5.1 Nazioni Unite
La Carta delle Nazioni Unite, all'articolo 6, prevede l'espulsione di un membro che abbia persistentemente violato i principi in essa contenuti. Laddove il veto permanente renda impossibile tale procedura, si richiede l'applicazione dell'articolo 5 — sospensione dei diritti e privilegi — attraverso l'Assemblea Generale agendo ai sensi della risoluzione «Uniting for Peace» (Risoluzione 377, 1950).
5.2 Agenzie specializzate e organismi internazionali
Si richiede la sospensione dell'adesione israeliana alle agenzie specializzate delle Nazioni Unite (UNESCO, WHO, FAO, UNHRC), nonché a organismi come l'OCSE e il Consiglio d'Europa, fino alla cessazione delle operazioni in violazione del diritto internazionale umanitario e alla cooperazione piena con la CPI.
5.3 Sanzioni economiche e embargo sulle armi
Si richiede l'adozione di un embargo obbligatorio sulle forniture di armi, munizioni e tecnologie militari a uso duale allo Stato di Israele, analogo a quello adottato nei confronti del Sudafrica nel 1977. Si richiede altresì l'applicazione di sanzioni economiche mirate, con meccanismi di verifica internazionale della loro effettiva implementazione.
VI. Distinzione necessaria: Stato, governo, popolo
I sottoscritti tengono a ribadire con forza una distinzione che ritengono essenziale sul piano sia giuridico che morale: il presente manifesto non è diretto contro il popolo israeliano, contro i cittadini ebrei di Israele o della diaspora, né contro la cultura, la storia o la tradizione ebraica.
Esso è diretto contro le scelte di governo e le condotte militari di uno Stato che, attraverso i propri organi, ha reiteratamente violato il diritto internazionale. La distinzione tra Stato e popolo non è una finezza retorica: è una categoria fondamentale del diritto internazionale, sancita dalla responsabilità degli Stati come entità distinta dalla responsabilità penale individuale dei propri governanti.
Riconosciamo e sosteniamo le voci di quei cittadini israeliani, quella minoranza che dissente, che scende in piazza, che documenta e denuncia le violazioni del proprio governo. Il non riconoscimento dello Stato non è il loro silenzio: è, paradossalmente, uno degli atti più forti di sostegno alla loro causa.
VII. Dichiarazione finale
Noi sottoscritti, in virtù della nostra adesione ai principi del diritto internazionale, della Carta delle Nazioni Unite, della Convenzione sul Genocidio del 1948 e dello Statuto di Roma, dichiariamo:
Di non riconoscere la legittimità dell'attuale condotta dello Stato di Israele come conforme alle norme del diritto internazionale umanitario e ai principi fondamentali dell'ordinamento internazionale.
Di richiedere la sospensione immediata delle operazioni militari in violazione del diritto internazionale, la cooperazione piena con la Corte Penale Internazionale e la piena attuazione delle misure cautelari disposte dalla Corte Internazionale di Giustizia.
Di richiedere agli Stati e alle organizzazioni internazionali di adottare le misure di sospensione, esclusione e sanzione descritte nel presente manifesto, fino al ristabilimento di una condotta statale conforme al diritto internazionale.
Di affermare che il rispetto del diritto internazionale non è negoziabile, non conosce eccezioni geopolitiche, e che qualsiasi distinzione tra Stati che lo violano in base alla loro collocazione strategica costituisce essa stessa una violazione del principio di uguaglianza sovrana degli Stati.
Il fosforo bianco che brucia su Gaza e sul Libano brucia anche la legittimità di un sistema internazionale che chiude gli occhi. Noi non chiudiamo gli occhi.
Statuto di Roma art. 8 — 1998 | ARSIWA artt. 40-41 — CDI/ONU 2001
CIG — Sudafrica c. Israele — 26 gennaio 2024 | CPI — Netanyahu e Gallant — 21 novembre 2024
HRW — White Phosphorus — 12 ottobre 2023 | UNGA ES-10/21 — 27 ottobre 2023
CICR — DIU Consuetudinario (Henckaerts & Doswald-Beck, 2005)
UNSC Risoluzione 418 (1977) — Embargo Sudafrica | UNGA 377(V) — Uniting for Peace — 1950
To whom this manifesto is addressed
This manifesto is written for two categories of people whom dominant public discourse tends to artificially oppose, but who in fact share the same moral wager: that the law applies to everyone, without geopolitical exceptions.
It is addressed, first and foremost, to all those — of any nationality, culture or religious affiliation — who are not morally prepared to accept the abuses committed by the State of Israel against civilian populations in Gaza and Lebanon. To those who have seen images of white phosphorus falling on houses and have decided that silence is no longer a tenable position. To those who recognise that systematic and unanswered oppression generates violence — and that attributing that violence exclusively to the oppressed, ignoring the structural conditions that produce it, is an act of moral blindness before it is a political one.
It is addressed, in equal measure and with equal force, to every Israeli citizen and every Jew of the diaspora who is today discriminated against, ostracised or blamed for the actions of a government they did not choose, contest, or have openly fought against. They are not responsible for the military and political choices of their State. Identifying them with those choices is an error this manifesto rejects with the same clarity with which it rejects the conduct of the Israeli State. Their dissenting voice is not a marginal exception: it is proof that there exists, within Israeli society, a critical conscience that deserves respect and solidarity, not stigma.
These two groups are not in contradiction. They are two faces of a single question: is it possible for international law to be respected, and for no human being to pay for the wrongs they have not committed? This manifesto's answer is yes — and the condition for making it true is calling things by their name.
I. Preamble
This manifesto arises from an act of rational conscience, not from emotional impulse. Those who sign this document have observed, with growing intellectual dismay, the evolution of a pattern of State conduct that can no longer be explained within the ordinary categories of the use of force in armed conflict. The point of no return was the systematic and documented use of white phosphorus over densely populated civilian areas — a weapon whose indiscriminate and incendiary nature is unequivocally prohibited under customary and conventional international humanitarian law.
This declaration is not an act of antisemitism, nor a denial of the Jewish people's right to existence and security. It is an act of fidelity to international law — the same legal order the world built upon the ruins of the Second World War with the promise of "never again". A promise that signatory States have a legal and moral obligation to honour, even when that means withdrawing recognition from those who have repeatedly and structurally violated it.
II. The triggering event: the use of white phosphorus
2.1 Nature of the weapon
White phosphorus (WP) is a chemical substance that ignites spontaneously on contact with oxygen, burning at temperatures above 800°C. Once ignited, it continues to burn until it exhausts available oxygen or is completely consumed. When it comes into contact with human tissue, it penetrates deeply and continues to burn internally, causing extremely serious injuries — often lethal, and in any case permanent.
2.2 Documentation of use
Human Rights Watch documented, with photographic evidence, videos and direct testimonies, the use of white phosphorus munitions by the Israel Defense Forces (IDF) in densely populated areas of the Gaza Strip and southern Lebanon from October 2023. In both contexts, its use occurred in civilian urban areas, in violation of the principle of distinction and the prohibition of weapons with indiscriminate effects.
"Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries." — Human Rights Watch, 12 October 2023
Similar findings were made by the Airwaves organisation and investigative units of major international media (The New York Times Visual Investigations, BBC Verify). The use was implicitly acknowledged by Israeli military sources who defended its legality by invoking an alleged compliance with international law — a claim that the signatories of this manifesto consider legally unfounded.
2.3 Legal characterisation
The use of white phosphorus in civilian urban areas constitutes a violation of Protocol III to the Convention on Certain Conventional Weapons (CCW, Geneva 1980), which governs incendiary weapons. In particular, this Protocol expressly prohibits the use of air-delivered or artillery-launched incendiary weapons against concentrations of civilians, regardless of the stated military intent.
Although white phosphorus is not formally classified as a chemical weapon under the Chemical Weapons Convention (CWC, 1993) when used as a smoke screen or marker, its deliberate use as an incendiary agent against civilian populations constitutes a war crime under Article 8 of the Rome Statute of the International Criminal Court.
III. International normative framework violated
3.1 Customary International Humanitarian Law
Customary international humanitarian law, codified in the work of the International Committee of the Red Cross (ICRC), establishes binding principles erga omnes regardless of the ratification of specific conventions. Among them:
Principle of distinction (ICRC Rule 1): parties to a conflict must at all times distinguish between civilians and combatants, and between civilian objects and military objectives.
Principle of proportionality (ICRC Rule 14): it is prohibited to launch an attack which may be expected to cause incidental civilian losses excessive in relation to the concrete and direct military advantage anticipated.
Principle of precaution (ICRC Rule 15): all feasible precautions must be taken to avoid or minimise civilian casualties.
Prohibition of indiscriminate weapons (ICRC Rule 71): weapons that by nature are incapable of distinguishing between civilians and combatants are prohibited.
The body of documentation produced by international organisations, independent observers and UN bodies attests to the structural and systematic violation of each of these principles in the context of Israeli military operations in Gaza and Lebanon.
3.2 Genocide Convention (1948)
The Republic of South Africa filed, on 29 December 2023, a case against the State of Israel before the International Court of Justice (ICJ) under the 1948 Genocide Convention. The ICJ, by order of 26 January 2024, found the allegations plausible and issued provisional measures, ordering Israel to take all measures within its power to prevent acts that could fall within the scope of the Genocide Convention.
"The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible." — ICJ, Order of 26 January 2024, § 54
The fact that the highest international judicial authority did not dismiss the South African application, but instead found the genocide allegations plausible, represents a legally relevant datum of extraordinary gravity that no State can ignore.
3.3 Rome Statute and International Criminal Court
The ICC Prosecutor, Karim Khan, requested on 21 May 2024 the issuance of arrest warrants against Prime Minister Benjamin Netanyahu and Defence Minister Yoav Gallant for war crimes and crimes against humanity. Pre-Trial Chamber I of the ICC issued those warrants on 21 November 2024. This is the first case in the Court's history in which arrest warrants have been issued against the leadership of a Western government or its strategic ally.
3.4 UN Resolutions
The United Nations General Assembly adopted, on 18 October 2023, Resolution ES-10/21 with 120 votes in favour, calling for an immediate humanitarian truce and respect for international law. The Security Council has been systematically paralysed by the United States' exercise of its veto power, blocking every binding ceasefire resolution.
This structural paralysis of the Security Council does not exempt Member States from their obligations under the UN Charter and customary international law. On the contrary, it requires States committed to upholding the international order to act through the legal instruments at their disposal — including sanctions, arms embargoes, suspensions from international bodies, and the refusal to recognise the violating conduct as lawful.
IV. Legal basis: clarity on categories
4.1 What "non-recognition" means in this manifesto
Precision is required, because precision is the condition of credibility. Positive international law draws a sharp distinction between two categories that public discourse tends to conflate: the existence of a State as a legal entity and the legitimacy of its conduct. Israel has existed as a State since 1948 and has been a member of the United Nations since 1949. No rule of current international law provides for the cancellation of a UN member State on account of violations committed by its organs. Those who sign this manifesto are aware of this, and do not intend to argue otherwise.
The "non-recognition" invoked in this document has a precise and legally grounded object: the refusal to recognise as lawful, as conforming to international law, the conduct of the State of Israel in its military operations in Gaza and Lebanon. This is precisely what the Articles on State Responsibility for Internationally Wrongful Acts (ARSIWA, ILC/UN 2001) require of other States in the face of serious violations of peremptory norms:
Article 40: serious breaches of obligations arising under peremptory norms of general international law (jus cogens) — including the prohibition of genocide, international humanitarian law, and the prohibition of crimes against humanity.
Article 41: obligation of other States not to recognise as lawful the situation created by the serious breach, and not to render aid or assistance in maintaining it.
The title of this manifesto — "non-recognition of the State of Israel" — is to be read in this light: not as an ontological denial of statehood, but as a political and moral refusal to confer legitimacy on conduct that systematically violates peremptory law. It is a deliberately sharp formula, chosen for its opening force and the clarity of the political signal it sends. The concrete legal content is that described in Section V.
4.2 The South Africa precedent: what holds and what does not
The South African precedent is often cited imprecisely. It must be clarified: the international community never "did not recognise" the State of South Africa as a legal entity. South Africa remained a UN member even during apartheid. What the international community did — and this is the relevant precedent — was to declare the regime's conduct illegitimate, suspend South Africa from specialised agencies, impose a mandatory arms embargo (Resolution 418, 1977) and progressively isolate the government until the apartheid system collapsed in 1990. This is precisely the model this manifesto proposes to apply.
4.3 The question of selectivity
A legitimate criticism the signatories do not intend to evade: if the criterion were the use of incendiary weapons in urban areas or violations of international humanitarian law, the catalogue of States to which analogous measures should apply would be long — the United States in Vietnam, Iraq and Yemen; Russia in Chechnya, Syria and Ukraine; France in Algeria; Turkey against the Kurdish population. The signatories acknowledge this asymmetry and declare it explicitly: it is not proof of antisemitism, but it is certainly proof of the selectivity with which international law is applied. The correct response to this asymmetry is not paralysis or silence: it is the affirmation that the same standard must apply to all, and that beginning to apply it — even in one case — is more honest than never applying it at all.
V. Concrete measures
If the "non-recognition of conduct" is the moral and political framework of this manifesto, the measures listed here are its concrete legal content. They are not symbolic proposals: they are instruments already provided for in international law, already applied in historical precedents, and already called for by UN experts, special rapporteurs and human rights organisations.
5.1 United Nations
The UN Charter, Article 6, provides for the expulsion of a member that has persistently violated the principles contained therein. Where the permanent veto makes that procedure impossible, Article 5 — suspension of rights and privileges — is to be applied through the General Assembly acting under the "Uniting for Peace" resolution (Resolution 377, 1950).
5.2 Specialised agencies and international bodies
Suspension of Israel's membership in UN specialised agencies (UNESCO, WHO, FAO, UNHRC) and bodies such as the OECD and the Council of Europe is demanded, until the cessation of operations in violation of international humanitarian law and full cooperation with the ICC.
5.3 Economic sanctions and arms embargo
A mandatory embargo on arms supplies, ammunition and dual-use military technologies to the State of Israel is demanded, analogous to that adopted against South Africa in 1977. Targeted economic sanctions are also demanded, with international verification mechanisms for their effective implementation.
VI. A necessary distinction: State, government, people
The signatories wish to reaffirm forcefully a distinction they consider essential both legally and morally: this manifesto is not directed against the Israeli people, against Jewish citizens of Israel or the diaspora, nor against Jewish culture, history or tradition.
It is directed against the governmental choices and military conduct of a State that, through its organs, has repeatedly violated international law. The distinction between State and people is not a rhetorical nicety: it is a fundamental category of international law, enshrined in State responsibility as an entity distinct from the individual criminal responsibility of its rulers.
We recognise and support the voices of those Israeli citizens — that dissenting minority — who take to the streets, document and denounce their government's violations. Non-recognition of the State is not their silencing: it is, paradoxically, one of the strongest acts of support for their cause.
VII. Final Declaration
We, the undersigned, by virtue of our commitment to the principles of international law, the UN Charter, the 1948 Genocide Convention and the Rome Statute, declare:
We do not recognise the legitimacy of the current conduct of the State of Israel as conforming to the rules of international humanitarian law and the fundamental principles of the international order.
We demand the immediate suspension of military operations in violation of international law, full cooperation with the International Criminal Court, and full implementation of the provisional measures ordered by the International Court of Justice.
We call upon States and international organisations to adopt the measures of suspension, exclusion and sanction described in this manifesto, until the restoration of State conduct in conformity with international law.
We affirm that respect for international law is non-negotiable, admits no geopolitical exceptions, and that any distinction between States that violate it based on their strategic positioning itself constitutes a violation of the principle of sovereign equality of States.
The white phosphorus burning over Gaza and Lebanon also burns the legitimacy of an international system that looks away. We do not look away.
ICJ — South Africa v. Israel — 26 January 2024 | ICC — Netanyahu & Gallant — 21 November 2024
HRW — White Phosphorus — 12 October 2023 | UNGA ES-10/21 — 27 October 2023
ICRC — Customary IHL Study (Henckaerts & Doswald-Beck, 2005)
UNSC Resolution 418 (1977) — South Africa Arms Embargo | UNGA 377(V) — Uniting for Peace — 1950
À qui s'adresse ce manifeste
Ce manifeste est écrit pour deux catégories de personnes que le discours public dominant tend artificiellement à opposer, mais qui partagent en réalité le même pari moral : que le droit vaille pour tous, sans exceptions géopolitiques.
Il s'adresse, en premier lieu, à tous ceux — de toute nationalité, culture ou appartenance religieuse — qui ne sont pas moralement disposés à accepter les abus commis par l'État d'Israël contre les populations civiles de Gaza et du Liban. À ceux qui ont vu les images du phosphore blanc tomber sur les maisons et ont décidé que le silence n'est plus une position tenable. À ceux qui reconnaissent que l'oppression systématique et sans réponse engendre la violence — et qu'attribuer cette violence exclusivement aux opprimés, en ignorant les conditions structurelles qui la produisent, est un acte de cécité morale avant d'être politique.
Il s'adresse, en second lieu et avec une force égale, à chaque citoyen israélien et à chaque juif de la diaspora qui est aujourd'hui discriminé, ostracisé ou culpabilisé pour les actions d'un gouvernement qu'il n'a pas choisi, qu'il conteste ou contre lequel il a ouvertement lutté. Ils ne sont pas responsables des choix militaires et politiques de leur État. Les identifier à ces choix est une erreur que ce manifeste rejette avec la même netteté qu'il rejette la conduite de l'État israélien.
Ces deux groupes ne sont pas en contradiction. Ils sont les deux faces d'une seule question : est-il possible que le droit international soit respecté, et qu'aucun être humain ne paye pour les fautes qu'il n'a pas commises ? La réponse de ce manifeste est oui — et la condition pour la rendre vraie est d'appeler les choses par leur nom.
I. Préambule
Ce manifeste naît d'un acte de conscience rationnelle, non d'une impulsion émotionnelle. Ceux qui souscrivent à ce document ont observé, avec un étonnement intellectuel croissant, l'évolution d'une conduite étatique qui ne peut plus être ramenée aux catégories ordinaires de l'usage de la force en conflit armé. Le point de non-retour a été l'emploi systématique et documenté du phosphore blanc sur des zones civiles densément peuplées — une arme dont la nature indiscriminée et incendiaire est interdite de façon non équivoque par le droit international humanitaire coutumier et conventionnel.
Cette déclaration n'est pas un acte d'antisémitisme, ni un déni du droit du peuple juif à l'existence et à la sécurité. C'est un acte de fidélité au droit international — le même ordre juridique que le monde a construit sur les ruines de la Seconde Guerre mondiale avec la promesse « plus jamais ». Une promesse que les États signataires ont l'obligation juridique et morale d'honorer, même lorsque cela signifie retirer la reconnaissance à ceux qui ont répétée et structurellement violé cette promesse.
II. L'événement déclencheur : l'utilisation du phosphore blanc
2.1 Nature de l'arme
Le phosphore blanc (WP) est une substance chimique qui s'enflamme spontanément au contact de l'oxygène, brûlant à des températures supérieures à 800°C. Une fois enflammé, il continue de brûler jusqu'à épuisement de l'oxygène disponible ou jusqu'à sa consommation totale. S'il entre en contact avec des tissus humains, il pénètre en profondeur et continue à brûler en interne, causant des lésions extrêmement graves, souvent mortelles, et en tout cas permanentes.
2.2 Documentation des emplois
Human Rights Watch a documenté, avec des preuves photographiques, des vidéos et des témoignages directs, l'utilisation de munitions au phosphore blanc par les Forces de défense israéliennes (FDI) dans des zones densément peuplées de la bande de Gaza et du sud du Liban à partir d'octobre 2023. Dans les deux contextes, l'emploi a eu lieu dans des zones urbaines civiles, en violation du principe de distinction et de l'interdiction des armes à effets indiscriminés.
« Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries. » — Human Rights Watch, 12 octobre 2023
2.3 Qualification juridique
L'emploi du phosphore blanc dans des contextes urbains peuplés de civils constitue une violation du Protocole III à la Convention sur certaines armes classiques (CCW, Genève 1980). Même s'il n'est pas formellement qualifié d'arme chimique lorsqu'il est utilisé comme agent fumigène, son utilisation délibérée comme agent incendiaire contre des populations civiles constitue un crime de guerre au sens de l'article 8 du Statut de Rome.
III. Cadre normatif international violé
3.1 Droit international humanitaire coutumier
Principe de distinction (Règle 1 CICR) : les parties au conflit doivent à tout moment distinguer civils et combattants.
Principe de proportionnalité (Règle 14 CICR) : il est interdit de lancer une attaque susceptible de causer des pertes civiles excessives par rapport à l'avantage militaire concret attendu.
Principe de précaution (Règle 15 CICR) : toutes les précautions pratiquement possibles doivent être prises pour éviter ou réduire les pertes civiles.
Interdiction des armes indiscriminées (Règle 71 CICR) : les armes incapables de distinguer civils et combattants sont interdites.
3.2 Convention sur le génocide (1948)
La République d'Afrique du Sud a déposé, le 29 décembre 2023, une requête contre l'État d'Israël devant la Cour internationale de Justice (CIJ). La CIJ, par ordonnance du 26 janvier 2024, a reconnu la plausibilité des accusations de génocide et prononcé des mesures conservatoires.
« The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible. » — CIJ, Ordonnance du 26 janvier 2024, § 54
3.3 Statut de Rome et Cour pénale internationale
La Chambre préliminaire I de la CPI a délivré, le 21 novembre 2024, des mandats d'arrêt contre le Premier ministre Netanyahu et le ministre de la Défense Gallant pour crimes de guerre et crimes contre l'humanité. C'est la première fois dans l'histoire de la Cour que de tels mandats sont émis contre les dirigeants d'un gouvernement occidental ou de l'un de ses alliés stratégiques.
3.4 Résolutions de l'ONU
L'Assemblée générale des Nations Unies a adopté, le 18 octobre 2023, la résolution ES-10/21 avec 120 voix pour. Le Conseil de sécurité a été systématiquement paralysé par le veto des États-Unis, bloquant toute résolution contraignante de cessez-le-feu.
IV. Fondement juridique : clarté sur les catégories
4.1 Ce que signifie « non-reconnaissance » dans ce manifeste
La « non-reconnaissance » invoquée ici a un objet précis et juridiquement fondé : le refus de reconnaître comme licite la conduite de l'État d'Israël dans ses opérations militaires à Gaza et au Liban. C'est exactement ce que les Articles sur la responsabilité de l'État (ARSIWA, CDI/ONU 2001) imposent aux autres États face aux violations graves de normes impératives :
Article 40 : violations graves d'obligations découlant de normes impératives du droit international général (jus cogens).
Article 41 : obligation des autres États de ne pas reconnaître comme licite la situation créée par la violation grave, et de ne pas prêter aide ou assistance à son maintien.
Le titre de ce manifeste — « non-reconnaissance de l'État d'Israël » — est à lire dans cette clé : non comme une négation ontologique de l'existence étatique, mais comme un refus politique et moral de conférer une légitimité à une conduite qui viole systématiquement le droit impératif.
4.2 Le précédent sud-africain
La communauté internationale n'a jamais « non-reconnu » l'État d'Afrique du Sud comme entité juridique. Ce qu'elle a fait — et c'est le précédent pertinent — c'est déclarer illégitime la conduite du régime, suspendre l'Afrique du Sud des agences spécialisées, imposer un embargo obligatoire sur les armes (Résolution 418, 1977) et isoler progressivement le gouvernement jusqu'à l'effondrement de l'apartheid en 1990. C'est exactement le modèle que ce manifeste propose d'appliquer.
4.3 La question de la sélectivité
Les signataires reconnaissent explicitement que si le critère était l'utilisation d'armes incendiaires en zones urbaines, d'autres États mériteraient des mesures analogues — les États-Unis, la Russie, la France, la Turquie. Cette asymétrie n'est pas une preuve d'antisémitisme, mais elle est une preuve de la sélectivité avec laquelle le droit international est appliqué. La réponse correcte n'est pas la paralysie : c'est l'affirmation que le même standard doit valoir pour tous.
V. Les mesures concrètes
5.1 Nations Unies
Application de l'article 5 de la Charte — suspension des droits et privilèges — par l'Assemblée générale agissant en vertu de la résolution « Uniting for Peace » (Résolution 377, 1950).
5.2 Agences spécialisées et organismes internationaux
Suspension de l'adhésion d'Israël à l'UNESCO, à l'OMS, à la FAO, au Conseil des droits de l'homme de l'ONU, à l'OCDE et au Conseil de l'Europe, jusqu'à la cessation des opérations violant le droit international humanitaire.
5.3 Sanctions économiques et embargo sur les armes
Adoption d'un embargo obligatoire sur les fournitures d'armes, de munitions et de technologies militaires à double usage à l'État d'Israël, analogue à celui adopté contre l'Afrique du Sud en 1977. Application de sanctions économiques ciblées avec des mécanismes de vérification internationale.
VI. Distinction nécessaire : État, gouvernement, peuple
Ce manifeste n'est pas dirigé contre le peuple israélien, contre les citoyens juifs d'Israël ou de la diaspora, ni contre la culture, l'histoire ou la tradition juive. Il est dirigé contre les choix gouvernementaux et les conduites militaires d'un État qui, à travers ses organes, a réitérément violé le droit international.
Nous reconnaissons et soutenons les voix de ces citoyens israéliens — cette minorité qui dissent, qui descend dans la rue, qui documente et dénonce les violations de son gouvernement. La non-reconnaissance de l'État n'est pas leur silence : c'est, paradoxalement, l'un des actes les plus forts de soutien à leur cause.
VII. Déclaration finale
Nous, soussignés, en vertu de notre adhésion aux principes du droit international, de la Charte des Nations Unies, de la Convention sur le génocide de 1948 et du Statut de Rome, déclarons :
Nous ne reconnaissons pas la légitimité de la conduite actuelle de l'État d'Israël comme conforme aux règles du droit international humanitaire et aux principes fondamentaux de l'ordre international.
Nous exigeons la suspension immédiate des opérations militaires en violation du droit international, la pleine coopération avec la CPI et la pleine application des mesures conservatoires ordonnées par la CIJ.
Nous appelons les États et les organisations internationales à adopter les mesures de suspension, d'exclusion et de sanction décrites dans ce manifeste.
Nous affirmons que le respect du droit international n'est pas négociable, n'admet aucune exception géopolitique, et que toute distinction entre États qui le violent selon leur positionnement stratégique constitue elle-même une violation du principe d'égalité souveraine des États.
Le phosphore blanc qui brûle sur Gaza et le Liban brûle aussi la légitimité d'un système international qui ferme les yeux. Nous ne fermons pas les yeux.
CS ONU Résolution 418 (1977) | AGNU 377(V) — Uniting for Peace — 1950
An wen richtet sich dieses Manifest
Dieses Manifest richtet sich an zwei Gruppen, die der öffentliche Diskurs künstlich gegeneinander ausspielt, die jedoch dieselbe moralische Wette teilen: dass das Recht für alle gilt, ohne geopolitische Ausnahmen.
Es richtet sich, erstens, an all jene — gleich welcher Nationalität, Kultur oder religiösen Zugehörigkeit —, die moralisch nicht bereit sind, die dokumentierten Übergriffe des Staates Israel gegen die Zivilbevölkerung in Gaza und im Libanon zu akzeptieren. An jene, die Bilder von weißem Phosphor sahen, der auf Häuser fiel, und entschieden haben, dass Schweigen keine haltbare Position mehr ist.
Es richtet sich, mit gleicher Kraft, an jeden israelischen Staatsbürger und jeden Juden der Diaspora, der heute wegen der Handlungen einer Regierung diskriminiert wird, die er nicht gewählt hat, der er widerspricht oder gegen die er offen gekämpft hat. Sie tragen keine Verantwortung für die militärischen und politischen Entscheidungen ihres Staates.
Diese beiden Gruppen sind kein Widerspruch. Sie sind die zwei Seiten einer einzigen Frage: Ist es möglich, dass das Völkerrecht respektiert wird und kein Mensch für Vergehen zahlt, die er nicht begangen hat? Die Antwort dieses Manifests lautet ja — und die Bedingung, sie wahr zu machen, ist, die Dinge beim Namen zu nennen.
I. Präambel
Dieses Manifest entsteht aus einem Akt rationalen Gewissens, nicht aus emotionalem Impuls. Die Unterzeichnenden haben mit wachsendem intellektuellem Entsetzen die Entwicklung staatlichen Verhaltens beobachtet, das nicht mehr in die gewöhnlichen Kategorien des Einsatzes von Gewalt im bewaffneten Konflikt einzuordnen ist. Der Punkt, von dem es kein Zurück gibt, war der systematische und dokumentierte Einsatz von Weißphosphor über dicht besiedelten Zivilgebieten — eine Waffe, deren wahlloser und brandstiftender Charakter durch das humanitäre Völkergewohnheitsrecht und das vertragliche humanitäre Völkerrecht unmissverständlich verboten ist.
Diese Erklärung ist kein Akt des Antisemitismus, noch eine Leugnung des Rechts des jüdischen Volkes auf Existenz und Sicherheit. Sie ist ein Akt der Treue zum Völkerrecht — derselben Rechtsordnung, die die Welt auf den Trümmern des Zweiten Weltkriegs mit dem Versprechen „Nie wieder" errichtet hat.
II. Der Auslöser: der Einsatz von Weißphosphor
2.1 Natur der Waffe
Weißphosphor (WP) ist eine chemische Substanz, die bei Kontakt mit Sauerstoff spontan entzündet und bei über 800°C brennt. Einmal entzündet, brennt er weiter, bis der verfügbare Sauerstoff erschöpft ist oder er vollständig verbraucht ist. Kommt er in Kontakt mit menschlichem Gewebe, dringt er tief ein und brennt innerlich weiter, was extrem schwere Verletzungen verursacht — oft tödlich und in jedem Fall dauerhaft.
2.2 Dokumentation der Einsätze
Human Rights Watch hat mit fotografischen Beweisen, Videos und Direktzeugenberichten den Einsatz von Weißphosphormunition durch die israelischen Streitkräfte (IDF) in dicht besiedelten Gebieten des Gazastreifens und des Südlibanon ab Oktober 2023 dokumentiert. In beiden Kontexten erfolgte der Einsatz in zivilen Stadtgebieten, unter Verletzung des Unterscheidungsgrundsatzes.
„Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries." — Human Rights Watch, 12. Oktober 2023
2.3 Rechtliche Einordnung
Der Einsatz von Weißphosphor in zivilen Stadtgebieten stellt eine Verletzung des Protokolls III zum Übereinkommen über bestimmte konventionelle Waffen (CCW, Genf 1980) dar. Sein vorsätzlicher Einsatz als Brandsatz gegen Zivilbevölkerung stellt ein Kriegsverbrechen im Sinne von Artikel 8 des Römischen Statuts dar.
III. Verletzter internationaler Rechtsrahmen
3.1 Humanitäres Völkergewohnheitsrecht
Unterscheidungsgrundsatz (IKRK-Regel 1): Parteien müssen jederzeit zwischen Zivilpersonen und Kombattanten unterscheiden.
Verhältnismäßigkeitsgrundsatz (IKRK-Regel 14): Angriffe, die unverhältnismäßige Zivilopfer verursachen könnten, sind verboten.
Vorsichtsgrundsatz (IKRK-Regel 15): Alle praktisch möglichen Vorsichtsmaßnahmen zur Vermeidung ziviler Verluste sind zu treffen.
Verbot unterschiedsloser Waffen (IKRK-Regel 71): Waffen, die nicht zwischen Zivilpersonen und Kombattanten unterscheiden können, sind verboten.
3.2 Völkermordkonvention (1948)
Der Internationale Gerichtshof (IGH) erkannte am 26. Januar 2024 die von Südafrika gegen Israel erhobenen Völkermordvorwürfe als plausibel an und ordnete einstweilige Maßnahmen an.
„The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible." — IGH, Beschluss vom 26. Januar 2024, § 54
3.3 Römisches Statut und Internationaler Strafgerichtshof
Der IStGH erließ am 21. November 2024 Haftbefehle gegen Premierminister Netanyahu und Verteidigungsminister Gallant wegen Kriegsverbrechen und Verbrechen gegen die Menschlichkeit. Es ist das erste Mal in der Geschichte des Gerichts, dass Haftbefehle gegen die Führung einer westlichen Regierung oder eines ihrer strategischen Verbündeten erlassen wurden.
3.4 UN-Resolutionen
Die Generalversammlung der Vereinten Nationen verabschiedete am 18. Oktober 2023 die Resolution ES-10/21 mit 120 Ja-Stimmen. Der Sicherheitsrat wurde systematisch durch das US-Veto blockiert, das jede verbindliche Waffenstillstandsresolution verhinderte.
IV. Rechtliche Grundlage: Klarheit bei den Kategorien
4.1 Was „Nichtanerkennung" in diesem Manifest bedeutet
Die hier invozierte „Nichtanerkennung" hat einen präzisen und rechtlich begründeten Gegenstand: die Weigerung, das Verhalten des Staates Israel in seinen Militäroperationen in Gaza und im Libanon als rechtmäßig anzuerkennen. Die Artikel zur Staatenverantwortlichkeit (ARSIWA, ILC/UN 2001) verpflichten andere Staaten:
Artikel 41: Verpflichtung anderer Staaten, die durch den schwerwiegenden Verstoß geschaffene Lage nicht als rechtmäßig anzuerkennen und keine Hilfe oder Unterstützung zu ihrer Aufrechterhaltung zu leisten.
Der Titel dieses Manifests — „Nichtanerkennung des Staates Israel" — ist in diesem Sinne zu lesen: nicht als ontologische Verneinung der Staatlichkeit, sondern als politische und moralische Weigerung, einem Verhalten, das systematisch zwingendes Recht verletzt, Legitimität zu verleihen.
4.2 Das südafrikanische Präzedenzfall
Die internationale Gemeinschaft hat den Staat Südafrika nie als juristische Einheit „nicht anerkannt". Was sie tat — und das ist der relevante Präzedenzfall — war, die Verhaltensweise des Regimes als unrechtmäßig zu erklären, Südafrika aus Sonderorganisationen auszuschließen, ein obligatorisches Waffenembargo zu verhängen (Resolution 418, 1977) und die Regierung schrittweise zu isolieren. Das ist genau das Modell, das dieses Manifest vorschlägt.
4.3 Die Frage der Selektivität
Die Unterzeichnenden erkennen explizit an, dass andere Staaten — die USA, Russland, Frankreich, die Türkei — ähnliche Maßnahmen verdienten. Diese Asymmetrie ist kein Beweis für Antisemitismus, wohl aber ein Beweis für die Selektivität der Völkerrechtsanwendung. Die richtige Antwort ist nicht Lähmung: Es ist die Bekräftigung, dass derselbe Maßstab für alle gelten muss.
V. Konkrete Maßnahmen
5.1 Vereinte Nationen
Anwendung von Artikel 5 der UN-Charta — Suspendierung von Rechten und Privilegien — durch die Generalversammlung gemäß der Resolution „Uniting for Peace" (Resolution 377, 1950).
5.2 Sonderorganisationen und internationale Gremien
Suspendierung der israelischen Mitgliedschaft in UNESCO, WHO, FAO, UNHRC, OECD und Europarat bis zur Einstellung der Operationen, die gegen das humanitäre Völkerrecht verstoßen.
5.3 Wirtschaftssanktionen und Waffenembargo
Einführung eines obligatorischen Embargos für Waffenlieferungen, Munition und militärische Dual-Use-Technologien an den Staat Israel, analog zu dem 1977 gegen Südafrika verhängten. Gezielte Wirtschaftssanktionen mit internationalen Überprüfungsmechanismen.
VI. Eine notwendige Unterscheidung: Staat, Regierung, Volk
Dieses Manifest richtet sich nicht gegen das israelische Volk, gegen jüdische Bürger Israels oder der Diaspora, noch gegen die jüdische Kultur, Geschichte oder Tradition. Es richtet sich gegen die Regierungsentscheidungen und das militärische Verhalten eines Staates, der durch seine Organe wiederholt gegen das Völkerrecht verstoßen hat.
Wir erkennen die Stimmen jener israelischen Bürger an und unterstützen sie — jene dissentierenden Minderheit, die auf die Straße geht, Verletzungen dokumentiert und verurteilt. Die Nichtanerkennung des Staates ist nicht ihr Schweigen: Es ist paradoxerweise einer der stärksten Akte der Unterstützung für ihre Sache.
VII. Abschließende Erklärung
Wir, die Unterzeichnenden, erklären kraft unserer Verpflichtung gegenüber den Grundsätzen des Völkerrechts, der UN-Charta, der Völkermordkonvention von 1948 und dem Römischen Statut:
Wir erkennen die Legitimität des aktuellen Vorgehens des Staates Israel nicht als konform mit dem humanitären Völkerrecht und den Grundsätzen der internationalen Ordnung an.
Wir fordern die sofortige Einstellung militärischer Operationen, die gegen das Völkerrecht verstoßen, die vollständige Kooperation mit dem IStGH und die vollständige Umsetzung der vom IGH angeordneten einstweiligen Maßnahmen.
Wir rufen Staaten und internationale Organisationen auf, die in diesem Manifest beschriebenen Maßnahmen der Suspendierung, des Ausschlusses und der Sanktionierung zu ergreifen.
Wir bekräftigen, dass die Einhaltung des Völkerrechts nicht verhandelbar ist, keine geopolitischen Ausnahmen kennt, und dass jede Unterscheidung zwischen Staaten, die es verletzen, anhand ihrer strategischen Position selbst eine Verletzung des Grundsatzes der souveränen Gleichheit der Staaten darstellt.
Der weiße Phosphor, der über Gaza und dem Libanon brennt, verbrennt auch die Legitimität eines internationalen Systems, das wegschaut. Wir schauen nicht weg.
Rechtliche Quellen
Protokoll III CCW — Genf 1980 | Völkermordkonvention — 1948
«Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries.» — 人权观察，2023年10月12日
«The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible.» — 国际法院，2024年1月26日命令，第54段
كُتب هذا البيان لفئتين من الناس تميل الخطابات السائدة إلى تعارضهما بشكل مصطنع، بينما يتشاركان في الواقع نفس الرهان الأخلاقي: أن يكون القانون سارياً على الجميع، دون استثناءات جيوسياسية.
يتوجه، أولاً، إلى كل من لا يستطيع أخلاقياً قبول الانتهاكات الموثقة التي يرتكبها دولة إسرائيل بحق المدنيين في غزة ولبنان. إلى من رأى صور الفوسفور الأبيض يتساقط على البيوت وقرر أن الصمت لم يعد موقفاً قابلاً للدفاع عنه.
ويتوجه، بالقدر ذاته من القوة، إلى كل مواطن إسرائيلي وكل يهودي في الشتات يتعرض اليوم للتمييز بسبب أفعال حكومة لم يخترها، أو يعارضها، أو ناضل ضدها علناً. إنهم لا يتحملون المسؤولية عن الخيارات العسكرية والسياسية لدولتهم.
هاتان الفئتان ليستا في تناقض. إنهما وجهان لسؤال واحد: هل من الممكن احترام القانون الدولي، وألا يدفع أي إنسان ثمن جرائم لم يرتكبها؟ جواب هذا البيان نعم — وشرط تحقيق ذلك هو تسمية الأشياء بمسمياتها.
أولاً. المقدمة
وُلد هذا البيان من فعل وجداني عقلاني، لا من اندفاع عاطفي. لاحظ الموقعون على هذا الوثيقة، بدهشة فكرية متصاعدة، تطور نمط من السلوك الدولاتي لا يمكن بعد الآن إدراجه في الفئات الاعتيادية لاستخدام القوة في النزاع المسلح. نقطة اللاعودة كانت الاستخدام المنهجي والموثق للفوسفور الأبيض فوق المناطق المدنية المكتظة بالسكان — وهو سلاح تُحظر طبيعته العشوائية والحارقة بشكل لا لبس فيه بموجب القانون الإنساني الدولي العرفي والاتفاقي.
هذا الإعلان ليس فعلاً معادياً للسامية، ولا إنكاراً لحق الشعب اليهودي في الوجود والأمن. إنه فعل وفاء للقانون الدولي — ذلك النظام القانوني الذي بنى العالم على أنقاض الحرب العالمية الثانية بوعد «لن يحدث ذلك مرة أخرى».
ثانياً. الحدث المُفجِّر: استخدام الفوسفور الأبيض
2.1 طبيعة السلاح
الفوسفور الأبيض (WP) مادة كيميائية تشتعل تلقائياً عند ملامستها الأكسجين، وتحترق بدرجات حرارة تتجاوز 800 درجة مئوية. بمجرد اشتعاله، يستمر في الاحتراق حتى ينفد الأكسجين المتاح أو يُستهلك كلياً. عند ملامسته للأنسجة البشرية، يخترقها في العمق ويستمر في الحرق داخلياً، مسبباً إصابات بالغة الشدة، غالباً ما تكون مميتة وفي كل الأحوال دائمة.
2.2 توثيق الاستخدامات
وثّقت منظمة هيومن رايتس ووتش، بأدلة مصورة وفيديوهات وشهادات مباشرة، استخدام قوات الدفاع الإسرائيلية (جيش الدفاع الإسرائيلي) لذخائر الفوسفور الأبيض في مناطق مكتظة بالسكان في قطاع غزة وجنوب لبنان منذ أكتوبر 2023.
«وظّفت القوات الإسرائيلية الفوسفور الأبيض في عملياتها العسكرية في لبنان وغزة، مما عرّض المدنيين لخطر إصابات خطيرة وطويلة الأمد.» — هيومن رايتس ووتش، 12 أكتوبر 2023
2.3 التوصيف القانوني
يُشكّل استخدام الفوسفور الأبيض في المناطق الحضرية المأهولة بالمدنيين انتهاكاً للبروتوكول الثالث لاتفاقية الأسلحة التقليدية (CCW، جنيف 1980). يُشكّل استخدامه المتعمد كعامل حارق ضد المدنيين جريمة حرب بموجب المادة 8 من نظام روما الأساسي.
ثالثاً. الإطار المعياري الدولي المنتهك
3.1 القانون الإنساني الدولي العرفي
مبدأ التمييز (القاعدة 1 بموجب القانون الإنساني الدولي العرفي): يجب دائماً التمييز بين المدنيين والمقاتلين.
مبدأ التناسب (القاعدة 14): يُحظر شن هجوم يُتوقع أن يتسبب في خسائر مدنية مفرطة مقارنة بالميزة العسكرية المتوقعة.
مبدأ الحيطة (القاعدة 15): يجب اتخاذ جميع الاحتياطات الممكنة عملياً لتجنب الخسائر المدنية أو تقليلها.
حظر الأسلحة العشوائية (القاعدة 71): تُحظر الأسلحة التي بطبيعتها لا تستطيع التمييز بين المدنيين والمقاتلين.
3.2 اتفاقية الإبادة الجماعية (1948)
اعترفت محكمة العدل الدولية في 26 يناير 2024 بمعقولية اتهامات الإبادة الجماعية التي تقدمت بها جنوب أفريقيا ضد إسرائيل، وأصدرت تدابير احترازية.
«ترى المحكمة أن بعض الحقوق التي تطالب بها جنوب أفريقيا وتسعى إلى حمايتها معقولة على الأقل.» — محكمة العدل الدولية، أمر 26 يناير 2024، § 54
3.3 نظام روما الأساسي والمحكمة الجنائية الدولية
أصدرت المحكمة الجنائية الدولية في 21 نوفمبر 2024 أوامر اعتقال بحق رئيس الوزراء نتنياهو ووزير الدفاع غالانت بتهم جرائم حرب وجرائم ضد الإنسانية. هذه هي المرة الأولى في تاريخ المحكمة التي تُصدر فيها أوامر اعتقال بحق قيادة حكومة غربية أو حليف استراتيجي لها.
3.4 قرارات الأمم المتحدة
اعتمدت الجمعية العامة للأمم المتحدة في 18 أكتوبر 2023 القرار ES-10/21 بـ 120 صوتاً. ظل مجلس الأمن مشلولاً منهجياً بسبب حق النقض الأمريكي، الذي أعاق كل قرار ملزم لوقف إطلاق النار.
رابعاً. الأساس القانوني: وضوح الفئات
4.1 معنى «عدم الاعتراف» في هذا البيان
«عدم الاعتراف» المُستحضَر هنا له موضوع محدد ومرتكز قانونياً: رفض الاعتراف بمشروعية تصرف الدولة الإسرائيلية في عملياتها العسكرية في غزة ولبنان. هذا تحديداً ما تفرضه مواد المسؤولية الدولية للدول (ARSIWA، لجنة القانون الدولي/الأمم المتحدة 2001) على الدول الأخرى:
المادة 40: الانتهاكات الجسيمة للالتزامات المستمدة من القواعد الآمرة للقانون الدولي العام (jus cogens).
المادة 41: التزام الدول الأخرى بعدم الاعتراف بمشروعية الوضع الناشئ عن الانتهاك الجسيم، وعدم تقديم أي مساعدة في الإبقاء عليه.
عنوان هذا البيان — «عدم الاعتراف بدولة إسرائيل» — يجب قراءته في هذا الضوء: ليس كإنكار وجودي للكيان الدولاتي، بل كرفض سياسي وأخلاقي لمنح الشرعية لسلوك ينتهك القانون الآمر بشكل منهجي.
4.2 سابقة جنوب أفريقيا
لم يُقدِم المجتمع الدولي قط على «عدم الاعتراف» بدولة جنوب أفريقيا ككيان قانوني. ما فعله — وهذه هي السابقة ذات الصلة — هو الإعلان عن عدم مشروعية سلوك النظام، وتعليق عضوية جنوب أفريقيا في الوكالات المتخصصة، وفرض حظر أسلحة إلزامي (القرار 418، 1977)، وعزل الحكومة تدريجياً حتى انهار نظام الفصل العنصري عام 1990. هذا هو النموذج الذي يقترح هذا البيان تطبيقه.
4.3 مسألة الانتقائية
يعترف الموقعون صراحةً بأن دولاً أخرى — الولايات المتحدة وروسيا وفرنسا وتركيا — تستحق تدابير مماثلة. هذا التفاوت ليس دليلاً على معاداة السامية، لكنه بالتأكيد دليل على انتقائية تطبيق القانون الدولي. الرد الصحيح ليس الشلل: بل تأكيد أن نفس المعيار يجب أن يسري على الجميع.
خامساً. التدابير الملموسة
5.1 الأمم المتحدة
تطبيق المادة 5 من ميثاق الأمم المتحدة — تعليق الحقوق والامتيازات — من خلال الجمعية العامة العاملة بموجب قرار «الاتحاد من أجل السلام» (القرار 377، 1950).
5.2 الوكالات المتخصصة والهيئات الدولية
تعليق عضوية إسرائيل في الوكالات المتخصصة للأمم المتحدة (اليونسكو، ومنظمة الصحة العالمية، والفاو، ومجلس حقوق الإنسان)، ومنظمة التعاون الاقتصادي والتنمية، ومجلس أوروبا، حتى توقف العمليات المنتهكة للقانون الإنساني الدولي.
5.3 العقوبات الاقتصادية وحظر الأسلحة
فرض حظر إلزامي على توريد الأسلحة والذخائر والتقنيات العسكرية ذات الاستخدام المزدوج إلى دولة إسرائيل، مماثل لذلك المفروض على جنوب أفريقيا عام 1977. تطبيق عقوبات اقتصادية مستهدفة مع آليات تحقق دولية.
سادساً. تمييز ضروري: الدولة والحكومة والشعب
هذا البيان ليس موجهاً ضد الشعب الإسرائيلي، ولا ضد المواطنين اليهود في إسرائيل أو الشتات، ولا ضد الثقافة أو التاريخ أو التراث اليهودي. إنه موجه ضد الخيارات الحكومية والسلوك العسكري لدولة انتهكت القانون الدولي مراراً عبر أجهزتها.
نحن نعترف بأصوات هؤلاء المواطنين الإسرائيليين المعارضين — تلك الأقلية التي تنزل إلى الشوارع وتوثق وتدين انتهاكات حكومتها — ندعمها. عدم الاعتراف بالدولة ليس إسكاتاً لهم: إنه، بشكل مفارق، أحد أقوى أفعال الدعم لقضيتهم.
سابعاً. الإعلان الختامي
نحن الموقعون، استناداً إلى التزامنا بمبادئ القانون الدولي وميثاق الأمم المتحدة واتفاقية الإبادة الجماعية لعام 1948 ونظام روما الأساسي، نُعلن:
لا نعترف بمشروعية السلوك الحالي للدولة الإسرائيلية باعتباره متوافقاً مع قواعد القانون الإنساني الدولي والمبادئ الأساسية للنظام الدولي.
نطالب بوقف فوري للعمليات العسكرية المنتهكة للقانون الدولي، والتعاون الكامل مع المحكمة الجنائية الدولية، والتنفيذ الكامل للتدابير الاحترازية التي أصدرتها محكمة العدل الدولية.
ندعو الدول والمنظمات الدولية إلى اعتماد تدابير التعليق والإقصاء والعقوبات الموصوفة في هذا البيان.
نؤكد أن احترام القانون الدولي غير قابل للتفاوض، ولا يقبل استثناءات جيوسياسية، وأن أي تمييز بين الدول المنتهكة على أساس موقعها الاستراتيجي يُشكّل في حد ذاته انتهاكاً لمبدأ المساواة السيادية بين الدول.
الفوسفور الأبيض المشتعل فوق غزة ولبنان يحرق أيضاً شرعية نظام دولي يغض الطرف. نحن لا نغض الطرف.
المراجع القانونية
البروتوكول الثالث CCW — جنيف 1980 | اتفاقية الإبادة الجماعية — 1948
نظام روما الأساسي م. 8 — 1998 | ARSIWA م. 40-41 — لجنة القانون الدولي/الأمم المتحدة 2001
محكمة العدل الدولية — جنوب أفريقيا ضد إسرائيل — 26 يناير 2024 | المحكمة الجنائية الدولية — نتنياهو وغالانت — 21 نوفمبر 2024
هيومن رايتس ووتش — الفوسفور الأبيض — 12 أكتوبر 2023 | الجمعية العامة ES-10/21 — 27 أكتوبر 2023
اللجنة الدولية للصليب الأحمر — دراسة القانون الإنساني الدولي العرفي (هنكارتس وداوسوالد-بيك، 2005)
قرار مجلس الأمن 418 (1977) | الجمعية العامة 377(V) — الاتحاد من أجل السلام — 1950
A quién se dirige este manifiesto
Este manifiesto está escrito para dos categorías de personas que el discurso público dominante tiende a contraponer artificialmente, pero que en realidad comparten la misma apuesta moral: que el derecho valga para todos, sin excepciones geopolíticas.
Se dirige, en primer lugar, a todos aquellos —de cualquier nacionalidad, cultura o pertenencia religiosa— que no están moralmente dispuestos a aceptar los abusos cometidos por el Estado de Israel contra la población civil de Gaza y el Líbano. A quienes han visto las imágenes del fósforo blanco cayendo sobre las casas y han decidido que el silencio ya no es una posición sostenible.
Se dirige, en segundo lugar y con igual fuerza, a todo ciudadano israelí y a todo judío de la diáspora que es hoy discriminado, ostracizado o culpabilizado por las acciones de un gobierno que no eligió, que cuestiona o contra el que ha luchado abiertamente. No son responsables de las decisiones militares y políticas de su Estado.
Estos dos grupos no están en contradicción. Son las dos caras de una sola pregunta: ¿es posible que el derecho internacional sea respetado y que ningún ser humano pague por culpas que no ha cometido? La respuesta de este manifiesto es sí —y la condición para hacerlo realidad es llamar a las cosas por su nombre.
I. Preámbulo
Este manifiesto nace de un acto de conciencia racional, no de impulso emocional. Quienes suscriben este documento han observado, con creciente consternación intelectual, la evolución de una conducta estatal que ya no puede ser explicada dentro de las categorías ordinarias del uso de la fuerza en el conflicto armado. El punto de no retorno fue el uso sistemático y documentado del fósforo blanco sobre zonas civiles densamente pobladas —un arma cuya naturaleza indiscriminada e incendiaria está inequívocamente prohibida por el derecho internacional humanitario consuetudinario y convencional.
Esta declaración no es un acto de antisemitismo, ni una negación del derecho del pueblo judío a la existencia y a la seguridad. Es un acto de fidelidad al derecho internacional —el mismo orden jurídico que el mundo construyó sobre las ruinas de la Segunda Guerra Mundial con la promesa de «nunca más».
II. El hecho desencadenante: el uso del fósforo blanco
2.1 Naturaleza del arma
El fósforo blanco (WP) es una sustancia química que se inflama espontáneamente al contacto con el oxígeno, ardiendo a temperaturas superiores a los 800°C. Una vez encendido, sigue ardiendo hasta que se agota el oxígeno disponible o se consume completamente. Al entrar en contacto con tejidos humanos, penetra en profundidad y sigue ardiendo internamente, causando lesiones extremadamente graves, a menudo mortales y en todo caso permanentes.
2.2 Documentación de los usos
Human Rights Watch documentó, con pruebas fotográficas, vídeos y testimonios directos, el uso de municiones de fósforo blanco por las Fuerzas de Defensa de Israel (FDI) en zonas densamente pobladas de la franja de Gaza y el sur del Líbano desde octubre de 2023.
«Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries.» — Human Rights Watch, 12 de octubre de 2023
2.3 Calificación jurídica
El uso del fósforo blanco en entornos urbanos civiles constituye una violación del Protocolo III a la Convención sobre Ciertas Armas Convencionales (CCW, Ginebra 1980). Su uso deliberado como agente incendiario contra la población civil constituye un crimen de guerra conforme al artículo 8 del Estatuto de Roma.
III. Marco normativo internacional violado
3.1 Derecho Internacional Humanitario Consuetudinario
Principio de distinción (CICR Regla 1): las partes en conflicto deben distinguir en todo momento entre civiles y combatientes.
Principio de proporcionalidad (CICR Regla 14): está prohibido lanzar un ataque que pueda causar pérdidas civiles excesivas respecto a la ventaja militar directa y concreta esperada.
Principio de precaución (CICR Regla 15): deben adoptarse todas las precauciones factibles para evitar o minimizar las bajas civiles.
Prohibición de armas indiscriminadas (CICR Regla 71): están prohibidas las armas que por su naturaleza son incapaces de distinguir entre civiles y combatientes.
3.2 Convención sobre el Genocidio (1948)
La Corte Internacional de Justicia reconoció el 26 de enero de 2024 la plausibilidad de las acusaciones de genocidio presentadas por Sudáfrica contra Israel y ordenó medidas provisionales.
«The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible.» — CIJ, Auto del 26 de enero de 2024, § 54
3.3 Estatuto de Roma y Corte Penal Internacional
La CPI emitió el 21 de noviembre de 2024 órdenes de detención contra el Primer Ministro Netanyahu y el Ministro de Defensa Gallant por crímenes de guerra y crímenes de lesa humanidad. Es la primera vez en la historia del Tribunal que se emiten órdenes de detención contra la cúpula de un gobierno occidental o de uno de sus aliados estratégicos.
3.4 Resoluciones de la ONU
La Asamblea General de las Naciones Unidas adoptó el 18 de octubre de 2023 la Resolución ES-10/21 con 120 votos a favor. El Consejo de Seguridad fue sistemáticamente paralizado por el veto de Estados Unidos.
IV. Fundamento jurídico: claridad sobre las categorías
4.1 Qué significa «no reconocimiento» en este manifiesto
El «no reconocimiento» aquí invocado tiene un objeto preciso: el rechazo a reconocer como lícita la conducta del Estado de Israel en sus operaciones militares en Gaza y el Líbano. Esto es exactamente lo que los Artículos sobre Responsabilidad del Estado (ARSIWA, CDI/ONU 2001) exigen a otros Estados:
Artículo 40: violaciones graves de obligaciones derivadas de normas imperativas del derecho internacional general (jus cogens).
Artículo 41: obligación de otros Estados de no reconocer como lícita la situación creada por la violación grave, y de no prestar ayuda ni asistencia a su mantenimiento.
El título de este manifiesto —«no reconocimiento del Estado de Israel»— debe leerse en esta clave: no como una negación ontológica de la existencia estatal, sino como un rechazo político y moral a conferir legitimidad a una conducta que viola sistemáticamente el derecho imperativo.
4.2 El precedente sudafricano
La comunidad internacional nunca «no reconoció» el Estado de Sudáfrica como entidad jurídica. Lo que hizo —y ese es el precedente relevante— fue declarar ilegítima la conducta del régimen, suspender a Sudáfrica de los organismos especializados, imponer un embargo obligatorio de armas (Resolución 418, 1977) y aislar progresivamente al gobierno. Ese es exactamente el modelo que propone aplicar este manifiesto.
4.3 La cuestión de la selectividad
Los firmantes reconocen explícitamente que otros Estados —EE. UU., Rusia, Francia, Turquía— merecerían medidas análogas. Esta asimetría no es prueba de antisemitismo, pero sí es prueba de la selectividad con que se aplica el derecho internacional. La respuesta correcta no es la parálisis: es afirmar que el mismo estándar debe valer para todos.
V. Medidas concretas
5.1 Naciones Unidas
Aplicación del artículo 5 de la Carta de la ONU —suspensión de derechos y privilegios— a través de la Asamblea General actuando conforme a la resolución «Uniting for Peace» (Resolución 377, 1950).
5.2 Organismos especializados e internacionales
Suspensión de la adhesión israelí a la UNESCO, la OMS, la FAO, el Consejo de Derechos Humanos de la ONU, la OCDE y el Consejo de Europa, hasta el cese de operaciones en violación del derecho internacional humanitario.
5.3 Sanciones económicas y embargo de armas
Adopción de un embargo obligatorio sobre el suministro de armas, municiones y tecnologías militares de doble uso al Estado de Israel, análogo al adoptado contra Sudáfrica en 1977. Sanciones económicas específicas con mecanismos internacionales de verificación.
VI. Distinción necesaria: Estado, gobierno, pueblo
Este manifiesto no va dirigido contra el pueblo israelí, contra los ciudadanos judíos de Israel o de la diáspora, ni contra la cultura, la historia o la tradición judía. Va dirigido contra las decisiones de gobierno y las conductas militares de un Estado que, a través de sus órganos, ha violado reiteradamente el derecho internacional.
Reconocemos y apoyamos las voces de esos ciudadanos israelíes —esa minoría disidente que sale a la calle, documenta y denuncia las violaciones de su gobierno—. El no reconocimiento del Estado no es su silenciamiento: es, paradójicamente, uno de los actos más fuertes de apoyo a su causa.
VII. Declaración final
Nosotros, los abajo firmantes, en virtud de nuestra adhesión a los principios del derecho internacional, la Carta de las Naciones Unidas, la Convención sobre el Genocidio de 1948 y el Estatuto de Roma, declaramos:
No reconocemos la legitimidad de la conducta actual del Estado de Israel como conforme a las normas del derecho internacional humanitario y a los principios fundamentales del orden internacional.
Exigimos la suspensión inmediata de las operaciones militares en violación del derecho internacional, la plena cooperación con la CPI y la plena aplicación de las medidas provisionales ordenadas por la CIJ.
Llamamos a los Estados y a las organizaciones internacionales a adoptar las medidas de suspensión, exclusión y sanción descritas en este manifiesto.
Afirmamos que el respeto al derecho internacional es innegociable, no admite excepciones geopolíticas, y que cualquier distinción entre Estados que lo violan según su posicionamiento estratégico constituye en sí misma una violación del principio de igualdad soberana de los Estados.
El fósforo blanco que arde sobre Gaza y el Líbano también quema la legitimidad de un sistema internacional que mira hacia otro lado. Nosotros no miramos hacia otro lado.
Referencias jurídicas
Protocolo III CCW — Ginebra 1980 | Convención sobre el Genocidio — 1948
Estatuto de Roma art. 8 — 1998 | ARSIWA arts. 40-41 — CDI/ONU 2001
CIJ — Sudáfrica c. Israel — 26 enero 2024 | CPI — Netanyahu & Gallant — 21 noviembre 2024
HRW — Fósforo Blanco — 12 octubre 2023 | AGNU ES-10/21 — 27 octubre 2023
CS ONU Resolución 418 (1977) | AGNU 377(V) — Uniting for Peace — 1950
A quem se dirige este manifesto
Este manifesto é escrito para duas categorias de pessoas que o discurso público dominante tende a contrapor artificialmente, mas que na realidade partilham a mesma aposta moral: que o direito valha para todos, sem exceções geopolíticas.
Dirige-se, em primeiro lugar, a todos aqueles — de qualquer nacionalidade, cultura ou pertença religiosa — que não estão moralmente dispostos a aceitar os abusos cometidos pelo Estado de Israel contra a população civil de Gaza e do Líbano. Àqueles que viram as imagens do fósforo branco cair sobre as casas e decidiram que o silêncio já não é uma posição sustentável.
Dirige-se, em segundo lugar e com igual força, a cada cidadão israelita e a cada judeu da diáspora que é hoje discriminado, ostracizado ou culpabilizado pelas ações de um governo que não escolheu, que contesta, ou contra o qual lutou abertamente. Eles não são responsáveis pelas escolhas militares e políticas do seu Estado.
Estes dois grupos não estão em contradição. São as duas faces de uma única questão: é possível que o direito internacional seja respeitado e que nenhum ser humano pague pelas culpas que não cometeu? A resposta deste manifesto é sim — e a condição para torná-la real é chamar as coisas pelo seu nome.
I. Preâmbulo
Este manifesto nasce de um ato de consciência racional, não de impulso emocional. Quem subscreve este documento observou, com crescente espanto intelectual, a evolução de uma conduta estatal que já não pode ser explicada nas categorias ordinárias do uso da força em conflito armado. O ponto de não retorno foi o emprego sistemático e documentado do fósforo branco sobre zonas civis densamente povoadas — uma arma cuja natureza indiscriminada e incendiária é inequivocamente proibida pelo direito internacional humanitário consuetudinário e convencional.
Esta declaração não é um ato de antissemitismo, nem uma negação do direito do povo judeu à existência e à segurança. É um ato de fidelidade ao direito internacional — a mesma ordem jurídica que o mundo construiu sobre as ruínas da Segunda Guerra Mundial com a promessa de «nunca mais».
II. O evento desencadeador: o uso do fósforo branco
2.1 Natureza da arma
O fósforo branco (WP) é uma substância química que se inflama espontaneamente ao contato com o oxigénio, ardendo a temperaturas superiores a 800°C. Uma vez aceso, continua a arder até esgotar o oxigénio disponível ou ser completamente consumido. Ao entrar em contato com tecidos humanos, penetra em profundidade e continua a arder internamente, causando lesões extremamente graves, muitas vezes letais e em todo o caso permanentes.
2.2 Documentação dos usos
A Human Rights Watch documentou, com provas fotográficas, vídeos e testemunhos diretos, o uso de munições de fósforo branco pelas Forças de Defesa de Israel (FDI) em zonas densamente povoadas da Faixa de Gaza e do sul do Líbano a partir de outubro de 2023.
«Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries.» — Human Rights Watch, 12 de outubro de 2023
2.3 Qualificação jurídica
O uso do fósforo branco em contextos urbanos civis constitui uma violação do Protocolo III à Convenção sobre Certas Armas Convencionais (CCW, Genebra 1980). O seu uso deliberado como agente incendiário contra populações civis constitui um crime de guerra nos termos do artigo 8.º do Estatuto de Roma.
III. Quadro normativo internacional violado
3.1 Direito Internacional Humanitário Consuetudinário
Princípio da distinção (Regra 1 CICV): as partes no conflito devem sempre distinguir entre civis e combatentes.
Princípio da proporcionalidade (Regra 14 CICV): é proibido lançar um ataque que possa causar perdas civis excessivas em relação à vantagem militar direta e concreta esperada.
Princípio da precaução (Regra 15 CICV): devem ser tomadas todas as precauções praticáveis para evitar ou minimizar as baixas civis.
Proibição de armas indiscriminadas (Regra 71 CICV): são proibidas as armas que por natureza são incapazes de distinguir entre civis e combatentes.
3.2 Convenção sobre o Genocídio (1948)
O Tribunal Internacional de Justiça reconheceu em 26 de janeiro de 2024 a plausibilidade das acusações de genocídio apresentadas pela África do Sul contra Israel e ordenou medidas provisórias.
«The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible.» — TIJ, Despacho de 26 de janeiro de 2024, § 54
3.3 Estatuto de Roma e Tribunal Penal Internacional
O TPI emitiu, em 21 de novembro de 2024, mandados de prisão contra o Primeiro-Ministro Netanyahu e o Ministro da Defesa Gallant por crimes de guerra e crimes contra a humanidade. É a primeira vez na história do Tribunal que mandados de prisão são emitidos contra a cúpula de um governo ocidental ou de um dos seus aliados estratégicos.
3.4 Resoluções da ONU
A Assembleia Geral das Nações Unidas adotou, em 18 de outubro de 2023, a Resolução ES-10/21 com 120 votos a favor. O Conselho de Segurança foi sistematicamente paralisado pelo veto norte-americano.
IV. Fundamento jurídico: clareza sobre as categorias
4.1 O que significa «não reconhecimento» neste manifesto
O «não reconhecimento» aqui invocado tem um objeto preciso: a recusa de reconhecer como lícita a conduta do Estado de Israel nas suas operações militares em Gaza e no Líbano. Os Artigos sobre Responsabilidade Internacional dos Estados (ARSIWA, CDI/ONU 2001) exigem aos outros Estados:
Artigo 40: violações graves de obrigações decorrentes de normas imperativas do direito internacional geral (jus cogens).
Artigo 41: obrigação dos outros Estados de não reconhecerem como lícita a situação criada pela violação grave, e de não prestarem auxílio ou assistência à sua manutenção.
O título deste manifesto — «não reconhecimento do Estado de Israel» — deve ser lido nesta chave: não como uma negação ontológica da existência estatal, mas como uma recusa política e moral de conferir legitimidade a uma conduta que viola sistematicamente o direito imperativo.
4.2 O precedente sul-africano
A comunidade internacional nunca «não reconheceu» o Estado da África do Sul como entidade jurídica. O que fez — e esse é o precedente relevante — foi declarar ilegítima a conduta do regime, suspender a África do Sul das agências especializadas, impor um embargo obrigatório de armas (Resolução 418, 1977) e isolar progressivamente o governo. Este é exatamente o modelo que este manifesto propõe aplicar.
4.3 A questão da seletividade
Os signatários reconhecem explicitamente que outros Estados — EUA, Rússia, França, Turquia — mereceriam medidas análogas. Esta assimetria não é prova de antissemitismo, mas é certamente prova da seletividade com que o direito internacional é aplicado. A resposta correta não é a paralisia: é afirmar que o mesmo padrão deve valer para todos.
V. Medidas concretas
5.1 Nações Unidas
Aplicação do artigo 5.º da Carta das Nações Unidas — suspensão de direitos e privilégios — através da Assembleia Geral atuando ao abrigo da resolução «Uniting for Peace» (Resolução 377, 1950).
5.2 Agências especializadas e organismos internacionais
Suspensão da adesão israelita à UNESCO, OMS, FAO, Conselho dos Direitos Humanos da ONU, OCDE e Conselho da Europa, até à cessação das operações em violação do direito internacional humanitário.
5.3 Sanções económicas e embargo de armas
Adoção de um embargo obrigatório ao fornecimento de armas, munições e tecnologias militares de duplo uso ao Estado de Israel, análogo ao adotado contra a África do Sul em 1977. Sanções económicas específicas com mecanismos de verificação internacional.
VI. Distinção necessária: Estado, governo, povo
Este manifesto não é dirigido contra o povo israelita, contra os cidadãos judeus de Israel ou da diáspora, nem contra a cultura, a história ou a tradição judaica. É dirigido contra as escolhas governamentais e as condutas militares de um Estado que violou reiteradamente o direito internacional.
Reconhecemos e apoiamos as vozes daqueles cidadãos israelitas — aquela minoria dissidente que sai à rua, documenta e denuncia as violações do seu governo. O não reconhecimento do Estado não é o seu silenciamento: é, paradoxalmente, um dos atos mais fortes de apoio à sua causa.
VII. Declaração final
Nós, os abaixo assinados, em virtude da nossa adesão aos princípios do direito internacional, da Carta das Nações Unidas, da Convenção sobre o Genocídio de 1948 e do Estatuto de Roma, declaramos:
Não reconhecemos a legitimidade da conduta atual do Estado de Israel como conforme com as normas do direito internacional humanitário e com os princípios fundamentais da ordem internacional.
Exigimos a suspensão imediata das operações militares em violação do direito internacional, a plena cooperação com o TPI e a plena implementação das medidas provisórias ordenadas pelo TIJ.
Apelamos aos Estados e às organizações internacionais que adotem as medidas de suspensão, exclusão e sanção descritas neste manifesto.
Afirmamos que o respeito pelo direito internacional não é negociável, não admite exceções geopolíticas, e que qualquer distinção entre Estados que o violam com base no seu posicionamento estratégico constitui em si mesma uma violação do princípio da igualdade soberana dos Estados.
O fósforo branco que arde sobre Gaza e o Líbano também queima a legitimidade de um sistema internacional que fecha os olhos. Nós não fechamos os olhos.
Referências jurídicas
Protocolo III CCW — Genebra 1980 | Convenção sobre o Genocídio — 1948
Estatuto de Roma art. 8 — 1998 | ARSIWA arts. 40-41 — CDI/ONU 2001
TIJ — África do Sul c. Israel — 26 janeiro 2024 | TPI — Netanyahu & Gallant — 21 novembro 2024
HRW — Fósforo Branco — 12 outubro 2023 | AGNU ES-10/21 — 27 outubro 2023
CS ONU Resolução 418 (1977) | AGNU 377(V) — Uniting for Peace — 1950
Bu manifesto kime sesleniyor
Bu manifesto, egemen kamusal söylemin yapay biçimde karşı karşıya getirdiği iki insan grubuna seslenmektedir; oysa bu iki grup aynı ahlaki iddiayı paylaşır: hukukun herkes için, jeopolitik istisnasız geçerli olduğunu.
Her şeyden önce, İsrail Devleti'nin Gazze ve Lübnan'daki sivil halka yönelik belgelenmiş saldırılarını ahlaki açıdan kabullenmek istemeyen herkese seslenmektedir. Evlerin üzerine düşen beyaz fosfor görüntülerini görüp sessizliğin artık sürdürülebilir bir tutum olmadığına karar verenlere.
İkinci olarak ve eşit bir güçle, seçmediği, karşı çıktığı ya da açıkça mücadele ettiği bir hükümetin eylemleri nedeniyle ayrımcılığa uğrayan her İsrail vatandaşına ve her diaspora Yahudisine seslenmektedir. Onlar devletlerinin askeri ve siyasi kararlarından sorumlu değildir.
Bu iki grup çelişki içinde değildir. Tek bir sorunun iki yüzüdür: Uluslararası hukukun saygı görmesi ve hiçbir insanın işlemediği suçlar için bedel ödememesi mümkün müdür? Bu manifestonun yanıtı evettir — bunu gerçeğe dönüştürmenin koşulu ise şeyleri adıyla çağırmaktır.
I. Önsöz
Bu manifesto, duygusal bir dürtüden değil, akılcı bir vicdan eyleminden doğmaktadır. Bu belgeyi imzalayanlar, giderek artan bir entelektüel kaygıyla, silahlı çatışmada güç kullanımının olağan kategorileriyle artık açıklanamayan bir devlet davranışı örüntüsünün evrimini gözlemlemiştir. Geri dönüşü olmayan nokta, yoğun nüfuslu sivil alanlara beyaz fosforun sistematik ve belgelenmiş biçimde kullanılmasıydı — örf ve andlaşma uluslararası insancıl hukuku tarafından tartışmasız biçimde yasaklanmış bir silah.
Bu bildiri bir antisemitizm eylemi değildir; Yahudi halkının varlık ve güvenlik hakkının reddi de değildir. İkinci Dünya Savaşı'nın enkazı üzerine "bir daha asla" vaadiyle inşa edilen uluslararası hukuka sadakatin bir eylemidir.
II. Tetikleyen olay: beyaz fosforun kullanımı
2.1 Silahın niteliği
Beyaz fosfor (WP), oksijenle temas ettiğinde kendiliğinden tutuşan ve 800°C'nin üzerinde yanan bir kimyasal maddedir. Bir kez ateşlendi mi, mevcut oksijen tükenene ya da tamamen yanıp bitene kadar yanmaya devam eder. İnsan dokusuna temas ettiğinde derine işler ve içten yanmayı sürdürür; son derece ağır, çoğunlukla ölümcül ve her halükârda kalıcı yaralanmalara yol açar.
2.2 Kullanımların belgelenmesi
İnsan Hakları İzleme Örgütü, fotoğraf kanıtları, videolar ve doğrudan tanıklıklarla İsrail Savunma Kuvvetleri'nin (İSK) Ekim 2023'ten itibaren Gazze Şeridi ve Güney Lübnan'ın yoğun nüfuslu bölgelerinde beyaz fosfor mühimmatı kullandığını belgeledi.
"Israeli forces have used white phosphorus in military operations in Lebanon and Gaza, putting civilians at risk of serious and long-term injuries." — İnsan Hakları İzleme Örgütü, 12 Ekim 2023
2.3 Hukuki nitelendirme
Sivil kentsel alanlarda beyaz fosfor kullanımı, kundaklayıcı silahları düzenleyen Belirli Konvansiyonel Silahlara İlişkin Sözleşme'nin (CCW, Cenevre 1980) III. Protokolü'nün ihlaline yol açmaktadır. Sivil halka karşı kasıtlı biçimde kundaklayıcı madde olarak kullanılması, Roma Statüsü'nün 8. maddesi kapsamında savaş suçu oluşturmaktadır.
III. İhlal edilen uluslararası normatif çerçeve
3.1 Örf ve Adet Uluslararası İnsancıl Hukuku
Ayrım ilkesi (UKKK Kural 1): Çatışma tarafları siviller ile savaşanlar arasında her zaman ayrım yapmak zorundadır.
Orantılılık ilkesi (Kural 14): Beklenen askeri avantaja kıyasla aşırı sivil kayba yol açabilecek saldırılar yasaktır.
İhtiyat ilkesi (Kural 15): Sivil kayıpları önlemek ya da asgariye indirmek için uygulanabilir tüm önlemler alınmalıdır.
Ayrım gözetmeyen silahların yasağı (Kural 71): Siviller ile savaşanları ayırt etme kapasitesinden yoksun silahlar yasaktır.
3.2 Soykırım Sözleşmesi (1948)
Uluslararası Adalet Divanı, 26 Ocak 2024 tarihinde Güney Afrika'nın İsrail'e karşı açtığı soykırım davasındaki iddiaları makul bularak ihtiyati tedbir kararı verdi.
"The Court considers that at least some of the rights claimed by South Africa and for which it is seeking protection are plausible." — UAD, 26 Ocak 2024 tarihli Karar, § 54
3.3 Roma Statüsü ve Uluslararası Ceza Mahkemesi
UCM, 21 Kasım 2024 tarihinde Başbakan Netanyahu ve Savunma Bakanı Gallant hakkında savaş suçları ve insanlığa karşı suçlar nedeniyle tutuklama müzekkereleri çıkardı. Bu, Mahkeme tarihinde bir Batılı hükümet veya stratejik müttefikinin liderlerine karşı tutuklama müzekkeresi çıkarılan ilk davadır.
3.4 BM Kararları
BM Genel Kurulu, 18 Ekim 2023'te 120 oyla ES-10/21 sayılı kararı kabul etti. Güvenlik Konseyi, ABD'nin veto hakkını kullanması nedeniyle sistematik biçimde felç edildi.
IV. Hukuki dayanak: kategoriler üzerine açıklık
4.1 Bu manifestoda "tanımama"nın anlamı
Burada kullanılan "tanımama" ifadesi kesin ve hukuki açıdan dayanaklı bir konuyu ifade eder: İsrail Devleti'nin Gazze ve Lübnan'daki askeri operasyonlarındaki davranışını meşru, uluslararası hukukla uyumlu olarak tanımayı reddetmek. Devletlerin Uluslararası Hukuka Aykırı Fiillerine İlişkin Maddeler (ARSIWA, UHK/BM 2001) tam da bunu diğer devletlerden ister:
Madde 40: Genel uluslararası hukukun emredici normlarından (jus cogens) doğan yükümlülüklerin ağır ihlalleri.
Madde 41: Diğer devletlerin ağır ihlal sonucu oluşan durumu meşru olarak tanımama ve sürdürülmesine yardım ya da destek vermeme yükümlülüğü.
Bu manifestonun başlığı — "İsrail Devleti'nin tanınmaması" — bu perspektiften okunmalıdır: devletliğin ontolojik reddi olarak değil, emredici hukuku sistematik biçimde ihlal eden bir davranışa meşruiyet atfetmeyi siyasi ve ahlaki olarak reddeden bir tutum olarak.
4.2 Güney Afrika emsali
Uluslararası toplum, Güney Afrika Devleti'ni hiçbir zaman hukuki bir varlık olarak "tanımadı" demedi. Yaptığı şey —ve bu ilgili emsaldir— rejimin davranışını meşruiyetsiz ilan etmek, Güney Afrika'yı uzman kuruluşlardan uzaklaştırmak, zorunlu bir silah ambargosu uygulamak (418 sayılı Karar, 1977) ve hükümeti 1990'da apartheid çöküşüne kadar aşamalı olarak tecrit etmekti. Bu manifesto tam da bu modelin uygulanmasını önermektedir.
4.3 Seçicilik meselesi
İmzacılar açıkça kabul eder ki ABD, Rusya, Fransa ve Türkiye gibi devletler de benzer tedbirleri hak etmektedir. Bu asimetri antisemitizmin değil, uluslararası hukukun seçici biçimde uygulandığının kanıtıdır. Doğru yanıt felç ya da sessizlik değil: aynı standardın herkes için geçerli olması gerektiğinin beyanıdır.
V. Somut tedbirler
5.1 Birleşmiş Milletler
BM Şartı'nın 5. maddesi — hak ve ayrıcalıkların askıya alınması — "Barış İçin Birlik" kararı (377 sayılı Karar, 1950) çerçevesinde Genel Kurul aracılığıyla uygulanmalıdır.
5.2 Uzman kuruluşlar ve uluslararası organlar
İsrail'in UNESCO, DSÖ, FAO, BM İnsan Hakları Konseyi, OECD ve Avrupa Konseyi üyeliğinin askıya alınması talep edilmektedir.
5.3 Ekonomik yaptırımlar ve silah ambargosu
1977'de Güney Afrika'ya uygulananla benzer, zorunlu nitelikte bir silah, cephane ve çift kullanımlı askeri teknoloji ambargosu ile hedeflenmiş ekonomik yaptırımlar talep edilmektedir.
VI. Zorunlu bir ayrım: Devlet, hükümet, halk
Bu manifesto İsrail halkına, İsrail'deki ya da diasporadaki Yahudi vatandaşlara ya da Yahudi kültürüne, tarihine veya geleneğine karşı değildir. Organları aracılığıyla uluslararası hukuku defalarca ihlal eden bir devletin hükümet kararlarına ve askeri davranışlarına karşıdır.
Kendi hükümetlerinin ihlallerini belgeleyen ve kınayan, sokaklara çıkan muhalif İsrailli vatandaşların seslerini tanıyor ve destekliyoruz. Devleti tanımamak onları susturmak değildir: paradoks olarak, bu davalarına verilen en güçlü destek eylemlerinden biridir.
VII. Son bildiri
Biz, aşağıda imzası bulunanlar, uluslararası hukukun ilkeleri, BM Şartı, 1948 tarihli Soykırım Sözleşmesi ve Roma Statüsü'ne olan bağlılığımız çerçevesinde şunu beyan ediyoruz:
İsrail Devleti'nin mevcut davranışını uluslararası insancıl hukuk kurallarına ve uluslararası düzenin temel ilkelerine uygun olarak meşru saymıyoruz.
Uluslararası hukuku ihlal eden askeri operasyonların derhal durdurulmasını, UCM ile tam iş birliğini ve UAD'ın emrettiği ihtiyati tedbirlerin tam olarak uygulanmasını talep ediyoruz.
Devletleri ve uluslararası örgütleri bu manifestoda açıklanan askıya alma, dışlama ve yaptırım tedbirlerini benimsemeye çağırıyoruz.
Uluslararası hukukun saygı görmesinin müzakere konusu olmadığını, jeopolitik istisnalara yer bırakmadığını ve onu ihlal eden devletler arasında stratejik konumlarına göre yapılan her türlü ayrımın devletlerin egemen eşitliği ilkesinin ihlali olduğunu beyan ediyoruz.
Gazze ve Lübnan'ın üzerinde yanan beyaz fosfor, gözlerini kapatan bir uluslararası sistemin meşruiyetini de yakıyor. Biz gözlerimizi kapamıyoruz.
UAD — Güney Afrika - İsrail — 26 Ocak 2024 | UCM — Netanyahu & Gallant — 21 Kasım 2024
İHİÖ — Beyaz Fosfor — 12 Ekim 2023 | BMGA ES-10/21 — 27 Ekim 2023
UKKK — Örf ve Adet UİH Çalışması (Henckaerts & Doswald-Beck, 2005)
BMGK Kararı 418 (1977) | BMGA 377(V) — Barış İçin Birlik — 1950
למי פונה מניפסט זה
מניפסט זה נכתב לשתי קבוצות של אנשים שהשיח הציבורי הדומיננטי נוטה להציבן כמנוגדות זו לזו באופן מלאכותי, אולם שתיהן חולקות למעשה את אותה הימור מוסרי: שהחוק יהיה תקף לכולם, ללא חריגים גיאופוליטיים.
הוא פונה, ראשית, לכל מי שאינו מסוגל מבחינה מוסרית לקבל את הפרות הזכויות המתועדות שמדינת ישראל מבצעת כלפי האוכלוסייה האזרחית בעזה ובלבנון. למי שראה תמונות של פוספור לבן שנפל על בתים והחליט שהשתיקה אינה עוד עמדה בת קיימא.
ושנית, בכוח שווה, לכל אזרח ישראלי ויהודי בתפוצות הסובל היום מאפליה בשל מעשי ממשלה שלא בחר בה, שחולק עליה, או שנאבק בה בגלוי. הם אינם אחראים לבחירות הצבאיות והפוליטיות של מדינתם.
שתי הקבוצות הללו אינן סותרות זו את זו. הן שני צדדים של שאלה אחת: האם ייתכן שהחוק הבין-לאומי יכובד, ושאף אדם לא ישלם על עוונות שלא עשה? התשובה של מניפסט זה היא כן — והתנאי להפוך זאת למציאות הוא לקרוא לדברים בשמם.
א. הקדמה
מניפסט זה נולד ממעשה מצפון רציונלי, לא מדחף רגשי. החותמים על מסמך זה התבוננו, בזעזוע אינטלקטואלי הולך וגובר, בהתפתחות דפוס של התנהלות מדינתית שאינה יכולה עוד להתפרש במסגרת הקטגוריות הרגילות של שימוש בכוח בסכסוך מזוין. נקודת האל-חזור הייתה השימוש השיטתי והמתועד בפוספור לבן על אזורים אזרחיים צפופי אוכלוסין — נשק שאופיו הבלתי-מפלה והמצית אסור ללא עוררין על פי המשפט ההומניטרי הבין-לאומי המנהגי והאמנותי.
הצהרה זו אינה מעשה אנטישמיות, ואינה שלילת הזכות של העם היהודי לקיום ולביטחון. זהו מעשה נאמנות למשפט הבין-לאומי — אותו סדר משפטי שהעולם בנה על חורבות מלחמת העולם השנייה עם ההבטחה "לעולם לא עוד".
ב. האירוע המניע: שימוש בפוספור לבן
2.1 אופי הנשק
פוספור לבן (WP) הוא חומר כימי שמתלקח ספונטנית במגע עם חמצן, בוער בטמפרטורות העולות על 800°C. לאחר שהתלקח, ממשיך לבעור עד שיאזל החמצן הזמין או יתכלה כליל. כשהוא בא במגע עם רקמות אנושיות, חודר לעומק וממשיך לבעור מבפנים, גורם לפציעות חמורות ביותר — לרוב קטלניות ובכל מקרה קבועות.
2.2 תיעוד השימושים
ארגון Human Rights Watch תיעד, בראיות צילומיות, סרטוני וידאו ועדויות ישירות, את שימוש צבא ההגנה לישראל (צה"ל) בתחמושת פוספור לבן באזורים צפופי אוכלוסין של רצועת עזה ודרום לבנון מאז אוקטובר 2023.
«כוחות ישראל השתמשו בפוספור לבן במבצעים צבאיים בלבנון ובעזה, מה שחשף אזרחים לסיכון של פציעות חמורות וארוכות טווח.» — Human Rights Watch, 12 באוקטובר 2023
2.3 הגדרה משפטית
שימוש בפוספור לבן בסביבות עירוניות אזרחיות מהווה הפרה של פרוטוקול III לאמנה בדבר נשק קונבנציונאלי מסוים (CCW, ז'נווה 1980). שימוש מכוון בו כחומר מצית נגד אזרחים מהווה פשע מלחמה לפי סעיף 8 לחוקת רומא.
ג. המסגרת הנורמטיבית הבין-לאומית שהופרה
3.1 המשפט ההומניטרי הבין-לאומי המנהגי
עקרון ההבחנה (כלל 1): הצדדים לסכסוך חייבים להבחין בכל עת בין אזרחים ללוחמים.
עקרון המידתיות (כלל 14): אסור לפתוח בהתקפה שעלולה לגרום לאבדות אזרחיות מוגזמות ביחס ליתרון הצבאי הצפוי.
עקרון הזהירות (כלל 15): יש לנקוט בכל אמצעי הזהירות האפשריים להפחתת נפגעים אזרחיים.
איסור נשק לא-מפלה (כלל 71): נשק שאינו מסוגל להבחין בין אזרחים ללוחמים אסור.
3.2 אמנת מניעת רצח עם (1948)
בית הדין הבין-לאומי לצדק (ICJ) קבע ב-26 בינואר 2024 כי טענות רצח העם שהגישה דרום אפריקה נגד ישראל הן סבירות, והורה על אמצעים זמניים.
«בית הדין סבור כי לפחות חלק מהזכויות שדרום אפריקה תובעת ואשר היא מבקשת להגן עליהן הן סבירות.» — ICJ, צו מ-26 בינואר 2024, §54
3.3 חוקת רומא ובית הדין הפלילי הבין-לאומי
ה-ICC הוציא ב-21 בנובמבר 2024 צווי מעצר נגד ראש הממשלה נתניהו ושר הביטחון גלנט בגין פשעי מלחמה ופשעים נגד האנושות. זו הפעם הראשונה בתולדות בית הדין שצווי מעצר מוצאים נגד מנהיגי ממשלה מערבית.
3.4 החלטות האו"ם
העצרת הכללית של האו"ם אימצה ב-18 באוקטובר 2023 את ההחלטה ES-10/21 ב-120 קולות. מועצת הביטחון שותקה שיטתית על ידי וטו אמריקאי.
ד. הבסיס המשפטי: בהירות לגבי הקטגוריות
4.1 מה משמעות "אי-הכרה" במניפסט זה
"אי-ההכרה" שמניפסט זה מכריז עליה מתייחסת לאובייקט מדויק ומוצדק משפטית: הסירוב להכיר כלגיטימית, כעולה בקנה אחד עם המשפט הבין-לאומי, את התנהלות מדינת ישראל במבצעיה הצבאיים בעזה ובלבנון. סעיפי אחריות המדינות (ARSIWA, ועדת המשפט הבין-לאומי/האו"ם 2001) מחייבים את שאר המדינות:
סעיף 40: הפרות חמורות של התחייבויות הנובעות מנורמות קוגנטיות של המשפט הבין-לאומי הכללי (jus cogens).
סעיף 41: חובת מדינות אחרות שלא להכיר כחוקי במצב שנוצר עקב ההפרה החמורה, ולא לסייע לקיומו.
כותרת מניפסט זה — "אי-הכרה במדינת ישראל" — יש לקרוא בהקשר זה: לא כהכחשה אונטולוגית של הקיום המדינתי, אלא כסירוב פוליטי ומוסרי להקנות לגיטימיות להתנהלות המפרה שיטתית את המשפט הקוגנטי.
4.2 התקדים הדרום-אפריקאי
הקהילה הבין-לאומית מעולם לא "לא הכירה" במדינת דרום אפריקה כישות משפטית. מה שעשתה — וזהו התקדים הרלוונטי — הוא להכריז על אי-חוקיות התנהלות המשטר, להשעות את דרום אפריקה מסוכנויות מתמחות, להטיל אמברגו נשק חובה (החלטה 418, 1977) ולבודד את הממשלה בהדרגה עד לקריסת האפרטהייד ב-1990. זהו בדיוק המודל שמניפסט זה מציע ליישם.
4.3 שאלת הסלקטיביות
החותמים מכירים במפורש בכך שמדינות אחרות — ארה"ב, רוסיה, צרפת, טורקיה — ראויות לאמצעים דומים. אי-הסימטריה הזו אינה ראיה לאנטישמיות, אך היא בוודאי ראיה לסלקטיביות שביישום המשפט הבין-לאומי. התגובה הנכונה אינה שיתוק: היא הצהרה שאותו סטנדרט חייב לחול על כולם.
ה. האמצעים הקונקרטיים
5.1 האומות המאוחדות
הפעלת סעיף 5 של מגילת האו"ם — השעיית זכויות וזכויות יתר — באמצעות העצרת הכללית הפועלת לפי החלטת "אחדות למען שלום" (החלטה 377, 1950).
5.2 סוכנויות מתמחות וגופים בין-לאומיים
השעיית חברות ישראל באונסקו, ארגון הבריאות העולמי, פאו, מועצת זכויות האדם של האו"ם, ה-OECD ומועצת אירופה, עד להפסקת מבצעים המפרים את המשפט ההומניטרי הבין-לאומי ולשיתוף פעולה מלא עם ה-ICC.
5.3 סנקציות כלכליות ואמברגו נשק
הטלת אמברגו חובה על אספקת נשק, תחמושת וטכנולוגיות צבאיות כפולות שימוש למדינת ישראל, בדומה לאמברגו שהוטל על דרום אפריקה ב-1977. סנקציות כלכליות ממוקדות עם מנגנוני אימות בין-לאומיים.
ו. הבחנה הכרחית: מדינה, ממשלה, עם
מניפסט זה אינו מכוון נגד העם הישראלי, נגד אזרחים יהודים בישראל או בתפוצות, ולא נגד התרבות, ההיסטוריה או המסורת היהודית. הוא מכוון נגד הבחירות הממשלתיות וההתנהלות הצבאית של מדינה שהפרה שוב ושוב את המשפט הבין-לאומי.
אנחנו מכירים ותומכים בקולותיהם של אותם אזרחים ישראלים — אותה מיעוטות המפגינה, המתעדת ומגנה את הפרות ממשלתה. אי-ההכרה במדינה אינה השתקתם: באופן פרדוקסלי, זהו אחד ממעשי התמיכה החזקים ביותר בעניינם.
ז. הצהרה סופית
אנחנו החותמים, מתוקף מחויבותנו לעקרונות המשפט הבין-לאומי, מגילת האו"ם, אמנת מניעת רצח עם משנת 1948 וחוקת רומא, מצהירים:
אנחנו אינם מכירים בלגיטימיות ההתנהלות הנוכחית של מדינת ישראל כעולה בקנה אחד עם כללי המשפט ההומניטרי הבין-לאומי ועקרונות הסדר הבין-לאומי.
אנחנו דורשים הפסקה מיידית של המבצעים הצבאיים המפרים את המשפט הבין-לאומי, שיתוף פעולה מלא עם ה-ICC ויישום מלא של האמצעים הזמניים שהורה ה-ICJ.
אנחנו קוראים למדינות ולארגונים בין-לאומיים לאמץ את תדבירי ההשעיה, הדרה והסנקציות המתוארים במניפסט זה.
אנחנו מאשרים שכיבוד המשפט הבין-לאומי אינו ניתן למשא ומתן, אינו מכיר בחריגים גיאופוליטיים, וכי כל הבחנה בין מדינות המפרות אותו על בסיס מיקומן האסטרטגי מהווה עצמה הפרה של עיקרון השוויון הריבוני בין מדינות.
הפוספור הלבן הבוער מעל עזה ולבנון שורף גם את הלגיטימיות של מערכת בין-לאומית שעוצמת עיניים. אנחנו לא עוצמים עיניים.
הפניות משפטיות
פרוטוקול III CCW — ז'נווה 1980 | אמנת רצח עם — 1948
חוקת רומא סע' 8 — 1998 | ARSIWA סע' 40-41 — ועדת המשפט הבין-לאומי/האו"ם 2001
ICJ — דרום אפריקה נגד ישראל — 26 ינואר 2024 | ICC — נתניהו וגלנט — 21 נובמבר 2024
HRW — פוספור לבן — 12 אוקטובר 2023 | UNGA ES-10/21 — 27 אוקטובר 2023
ICRC — מחקר המשפט ההומניטרי הבין-לאומי המנהגי (Henckaerts & Doswald-Beck, 2005)
UNSC החלטה 418 (1977) | UNGA 377(V) — אחדות למען שלום — 1950
I fatti che mi hanno colpito e che non potevo ignorare. Ogni notizia è verificata e accompagnata da un'analisi giuridica prima di essere pubblicata.
6 giugno 2026 — Tribeca Film Festival, New York
«Pensavo violentassero solo i palestinesi» — battute sullo stupro sul red carpet di Tribeca
«Sono stato violentato solo da due cani israeliani» — Elon Gold, attore. «Pensavo violentassero solo i palestinesi» — Lizzy Savetsky, influencer. Sul red carpet del Tribeca Film Festival, 6 giugno 2026.
Il fatto
Durante la première del film The Wedding Entertainer, girato in Israele, l'attore Elon Gold e l'influencer pro-Israele Lizzy Savetsky hanno riso pubblicamente riferendosi alle testimonianze documentate di stupro e sevizie sessuali con cani militari addestrati sui detenuti palestinesi nel carcere di Sde Teiman. Le testimonianze — raccolte da Middle East Eye, B'Tselem, dal relatore ONU Francesca Albanese, e riprese dal New York Times con un articolo di Nicholas Kristof — includono resoconti diretti di detenuti: uomini e donne incatenati a letti metallici, stuprati da soldati e da cani addestrati. Il Tribeca Film Festival ha condannato senza riserve le dichiarazioni: «La violenza sessuale e la sofferenza umana non dovrebbero mai essere derise o minimizzate».
Commento giuridico
Le pratiche descritte nelle testimonianze — stupro, tortura, trattamenti inumani e degradanti su detenuti — configurano violazioni gravi della Convenzione ONU contro la Tortura (CAT, 1984), dell'art. 3 comune alle Convenzioni di Ginevra, e crimini di guerra ai sensi dell'art. 8 dello Statuto di Roma. La derision pubblica di tali atti da parte di figure pubbliche in un contesto internazionale di alto profilo — un festival cinematografico — non è un episodio isolato: è parte di una cultura dell'impunità che il diritto internazionale ha il dovere di nominare.
Implicazioni
Ridere dello stupro di prigionieri di guerra non è libertà di espressione: è la manifestazione pubblica di una disumanizzazione così profonda da rendere la sofferenza dell'altro uno spunto comico. Questa è la stessa disumanizzazione che Peled-Elhanan ha documentato nelle scuole israeliane, che Ben Gvir esercita dal governo, che i soldati applicano nelle prigioni. Non sono episodi separati. Sono gradini della stessa scala. La condanna del Tribeca Festival — benvenuta — non è sufficiente: la comunità internazionale deve riconoscere che la cultura che produce questi commenti è la stessa che produce i crimini documentati.
Fonti: Middle East Eye · Deadline · Variety · B'Tselem "Living Hell" Report, gennaio 2026 · Rapporto Francesca Albanese, Relatrice Speciale ONU
2025 — Ricerca accademica
La scuola israeliana: la fabbrica del nemico
«Voi ci avete insegnato che sono un problema da risolvere. Quindi lo stiamo risolvendo.» — studente israeliano a Nurit Peled-Elhanan
Il fatto
Nurit Peled-Elhanan, professoressa emerita di Educazione linguistica all'Università Ebraica di Gerusalemme e autrice di Palestine in Israeli School Books (I.B. Tauris, 2012), ha documentato sistematicamente come il sistema scolastico statale israeliano — laico e religioso — presenti i palestinesi come un problema da eliminare. Dalla scuola primaria alle superiori, i massacri storici contro i palestinesi vengono spiegati come "eventi con esiti positivi per gli ebrei". L'insegnamento dell'Olocausto, secondo la ricercatrice, non è strutturato per generare empatia universale ma per traumatizzare gli studenti e alimentare la paura dell'altro — fino a far occupare ai palestinesi il posto simbolico dei persecutori europei. «Ben-Gurion disse che avrebbe accettato il risarcimento dalla Germania per difenderci dagli arabi nazisti. Così i palestinesi sono diventati i nostri potenziali sterminatori».
Commento giuridico
La ricerca documenta un sistema educativo statale che produce disumanizzazione sistematica di un gruppo nazionale. Nel quadro della Convenzione per la Prevenzione e la Repressione del Genocidio (1948), l'art. III include tra gli atti punibili «l'istigazione diretta e pubblica a commettere il genocidio». Quando tale istigazione è strutturata in un curriculum scolastico statale — non come episodio individuale ma come politica educativa — la responsabilità non è solo penale individuale ma statale, ai sensi degli artt. 40-41 ARSIWA. Lo Stato risponde per le condizioni sistematiche che crea.
Implicazioni
Le dichiarazioni di Ben Gvir, i mandati della CPI, l'uso del fosforo bianco — tutti questi fatti non emergono dal nulla. Emergono da decenni di formazione di una generazione che non ha mai imparato a riconoscere i palestinesi come esseri umani. Un soldato addestrato fin dall'infanzia a considerare l'altro come «un problema da risolvere» non esegue ordini illegali per scelta consapevole: li esegue perché il sistema educativo del suo Stato non gli ha mai fornito gli strumenti morali per rifiutarli. Questo è il contesto che la comunità internazionale ha il dovere di considerare quando valuta la responsabilità dello Stato di Israele.
Fonte: Nurit Peled-Elhanan, Palestine in Israeli School Books, I.B. Tauris 2012 · Piccole Note · +972 Magazine
Giugno 2025
Ben Gvir propone di rapire donne e bambini libanesi
«Rapire donne e bambini e portarli nelle prigioni dei terroristi» — Itamar Ben Gvir, Ministro della Sicurezza Nazionale di Israele
Commento giuridico
La dichiarazione di Ben Gvir configura un'aperta istigazione alla commissione di crimini di guerra. Il rapimento di civili è espressamente vietato dall'articolo 3 comune alle Convenzioni di Ginevra e costituisce un crimine di guerra ai sensi dell'articolo 8 dello Statuto di Roma. Un ministro in carica che invoca pubblicamente tali pratiche esercita una funzione di incitamento che può determinare responsabilità penale individuale.
Implicazioni
Le dichiarazioni di un membro del governo — non di un'opposizione marginale — attestano che la violazione del diritto internazionale non è un errore tattico ma una politica deliberata. Questo rafforza ulteriormente l'applicabilità degli artt. 40-41 ARSIWA: gli altri Stati non solo possono, ma devono non riconoscere come lecita tale condotta.
Ben Gvir indagato dalla Procura di Roma — Flotilla
La Procura di Roma ha iscritto Ben Gvir nel registro degli indagati per la vicenda della Global Sumud Flotilla. Ben Gvir ha risposto attaccando l'Italia: «Il Paese delle ciabatte».
Commento giuridico
L'iscrizione nel registro degli indagati da parte di un tribunale europeo segna un precedente significativo: per la prima volta la giustizia ordinaria di uno Stato membro dell'UE esercita giurisdizione su un ministro israeliano in carica. La risposta di Ben Gvir — un attacco allo Stato italiano — è essa stessa rivelatrice di una cultura dell'impunità strutturale.
Implicazioni
Il Ministro degli Esteri Tajani ha risposto definendo le parole di Ben Gvir «inaccettabili e indegne di un ministro» e ha formalmente chiesto all'Alto Rappresentante UE Kallas di portare al Consiglio Affari Esteri una proposta di sanzioni contro Ben Gvir. Francia e Paesi Bassi hanno espresso sostegno. È il primo passo concreto verso le misure richieste dal manifesto.
«Ho chiesto all'Alto Rappresentante Kallas di portare al Consiglio Affari Esteri una proposta di sanzioni nei confronti del ministro Ben Gvir» — Antonio Tajani, Ministro degli Esteri italiano
Commento giuridico
La richiesta italiana di sanzioni individuali contro un ministro israeliano rappresenta l'applicazione concreta del meccanismo previsto dagli artt. 40-41 ARSIWA: uno Stato che rifiuta di riconoscere come lecita la condotta di un altro e adotta misure concrete in risposta. È esattamente il modello che il manifesto invoca.
Implicazioni
Se il Consiglio UE del 15 giugno 2025 adottasse sanzioni contro Ben Gvir, sarebbe la prima misura punitiva europea su base individuale nei confronti di un membro del governo israeliano. Il sostegno di Francia e Paesi Bassi rende l'ipotesi concreta. È un segnale che la pressione civile — manifesti, petizioni, documentazione giuridica — produce effetti reali.
"I thought they only raped Palestinians" — rape jokes on the Tribeca red carpet
"I was only raped by two Israeli dogs" — Elon Gold, actor. "I thought they only raped Palestinians" — Lizzy Savetsky, influencer. On the red carpet of the Tribeca Film Festival, 6 June 2026.
The facts
At the première of The Wedding Entertainer, filmed in Israel, actor Elon Gold and pro-Israel influencer Lizzy Savetsky publicly laughed while referencing documented testimonies of rape and sexual abuse with trained military dogs against Palestinian detainees at Sde Teiman prison. Testimonies — gathered by Middle East Eye, B'Tselem, UN Special Rapporteur Francesca Albanese, and reported by the New York Times in a column by Nicholas Kristof — include first-hand accounts from detainees: men and women chained to metal beds, raped by soldiers and trained dogs. The Tribeca Film Festival unequivocally condemned the remarks: "Sexual violence and human suffering should never be mocked or minimized."
Legal comment
The practices described in the testimonies — rape, torture, inhuman and degrading treatment of detainees — constitute serious violations of the UN Convention Against Torture (CAT, 1984), Common Article 3 of the Geneva Conventions, and war crimes under Article 8 of the Rome Statute. The public mockery of such acts by public figures at a high-profile international event is not an isolated episode: it is part of a culture of impunity that international law has a duty to name.
Implications
Laughing at the rape of prisoners of war is not freedom of expression: it is the public manifestation of a dehumanisation so deep that the suffering of the other becomes material for comedy. This is the same dehumanisation that Peled-Elhanan documented in Israeli schools, that Ben Gvir exercises from government, that soldiers apply in prisons. These are not separate episodes. They are rungs on the same ladder. The Tribeca Festival's condemnation — welcome — is not enough: the international community must recognise that the culture producing these comments is the same culture producing the documented crimes.
Sources: Middle East Eye · Deadline · Variety · B'Tselem "Living Hell" Report, January 2026 · Francesca Albanese, UN Special Rapporteur Report
2025 — Academic research
The Israeli school system: a factory of the enemy
"You taught us they are a problem to be solved. So we are solving it." — Israeli student to Nurit Peled-Elhanan
The facts
Nurit Peled-Elhanan, Professor Emerita of Language Education at the Hebrew University of Jerusalem and author of Palestine in Israeli School Books (I.B. Tauris, 2012), has systematically documented how the Israeli state school system — both secular and religious — presents Palestinians as a problem to be eliminated. From primary school through secondary education, historical massacres of Palestinians are framed as "events with positive outcomes for Jews". The teaching of the Holocaust, according to the researcher, is not designed to generate universal empathy but to traumatise students and feed fear of the other — to the point where Palestinians come to occupy the symbolic place of European persecutors. "Ben-Gurion said he would accept reparations from Germany to defend us from the Nazi Arabs. So Palestinians became our potential exterminators."
Legal comment
The research documents a state educational system producing the systematic dehumanisation of a national group. Under the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (1948), Art. III includes among punishable acts "direct and public incitement to commit genocide". When such incitement is structured into a state school curriculum — not as an individual episode but as educational policy — responsibility is not merely individual criminal responsibility but State responsibility under ARSIWA arts. 40-41. The State is answerable for the systemic conditions it creates.
Implications
Ben Gvir's statements, the ICC warrants, the use of white phosphorus — none of these facts emerge from nowhere. They emerge from decades of forming a generation that was never taught to recognise Palestinians as human beings. A soldier trained from childhood to regard the other as "a problem to be solved" does not carry out illegal orders by conscious choice: he does so because the educational system of his State never gave him the moral tools to refuse them. This is the context the international community has a duty to consider when assessing the responsibility of the State of Israel.
Source: Nurit Peled-Elhanan, Palestine in Israeli School Books, I.B. Tauris 2012 · Piccole Note · +972 Magazine
June 2025
Ben Gvir proposes kidnapping Lebanese women and children
"Kidnap women and children and bring them to the terrorists' prisons" — Itamar Ben Gvir, Israeli Minister of National Security
Legal comment
Ben Gvir's statement constitutes open incitement to the commission of war crimes. The abduction of civilians is expressly prohibited by Common Article 3 of the Geneva Conventions and constitutes a war crime under Article 8 of the Rome Statute. A serving minister who publicly invokes such practices exercises an incitement function that may entail individual criminal responsibility.
Implications
Statements from a government member — not a marginal opposition — attest that violations of international law are not a tactical error but a deliberate policy. This further strengthens the applicability of ARSIWA arts. 40-41: other States not only may, but must refuse to recognise such conduct as lawful.
Ben Gvir investigated by Rome prosecutors — Flotilla
The Rome Prosecutor's Office registered Ben Gvir as a suspect in the Global Sumud Flotilla case. Ben Gvir responded by attacking Italy: "The country of flip-flops."
Legal comment
The registration as a suspect by a European court marks a significant precedent: for the first time, the ordinary justice system of an EU member state exercises jurisdiction over a serving Israeli minister. Ben Gvir's response — an attack on the Italian State — is itself revealing of a culture of structural impunity.
Implications
Foreign Minister Tajani responded by calling Ben Gvir's words "unacceptable and unworthy of a minister" and formally asked EU High Representative Kallas to bring a sanctions proposal against Ben Gvir to the Foreign Affairs Council. France and the Netherlands expressed support. This is the first concrete step towards the measures demanded by this manifesto.
"I asked High Representative Kallas to bring a sanctions proposal against Minister Ben Gvir to the Foreign Affairs Council" — Antonio Tajani, Italian Foreign Minister
Legal comment
Italy's request for individual sanctions against an Israeli minister represents the concrete application of the mechanism provided for in ARSIWA arts. 40-41: a State refusing to recognise another State's conduct as lawful and adopting concrete measures in response. This is exactly the model invoked by this manifesto.
Implications
If the EU Council of 15 June 2025 were to adopt sanctions against Ben Gvir, it would be the first European punitive measure on an individual basis against a member of the Israeli government. The support of France and the Netherlands makes the prospect concrete — and demonstrates that civic pressure produces real effects.
«Je croyais qu'ils violaient seulement les Palestiniens» — des blagues sur le viol sur le tapis rouge de Tribeca
«Je n'ai été violé que par deux chiens israéliens» — Elon Gold. «Je croyais qu'ils violaient seulement les Palestiniens» — Lizzy Savetsky. Tapis rouge du Tribeca Film Festival, 6 juin 2026.
Les faits
Lors de la première de The Wedding Entertainer, tourné en Israël, l'acteur Elon Gold et l'influenceuse pro-Israël Lizzy Savetsky ont ri publiquement en faisant référence aux témoignages documentés de viols et de sévices sexuels avec des chiens militaires dressés sur des détenus palestiniens à la prison de Sde Teiman. Le Tribeca Film Festival a condamné sans réserve ces propos : «La violence sexuelle et la souffrance humaine ne devraient jamais être tournées en dérision».
Commentaire juridique
Les pratiques décrites constituent des violations graves de la Convention des Nations Unies contre la torture (CAT, 1984), de l'article 3 commun aux Conventions de Genève, et des crimes de guerre au sens de l'article 8 du Statut de Rome. La moquerie publique de tels actes par des personnalités publiques fait partie d'une culture de l'impunité que le droit international a le devoir de nommer.
Implications
Rire du viol de prisonniers de guerre n'est pas de la liberté d'expression : c'est la manifestation publique d'une déshumanisation si profonde que la souffrance de l'autre devient un sujet comique. C'est la même déshumanisation documentée dans les écoles israéliennes, exercée par Ben Gvir, appliquée dans les prisons. Ce ne sont pas des épisodes séparés — ce sont des échelons de la même échelle.
Sources : Middle East Eye · Variety · B'Tselem «Living Hell», janvier 2026 · Francesca Albanese, Rapporteuse Spéciale ONU
2025 — Recherche académique
L'école israélienne : une fabrique de l'ennemi
«Vous nous avez appris qu'ils sont un problème à résoudre. Alors nous le résolvons.» — étudiant israélien à Nurit Peled-Elhanan
Les faits
Nurit Peled-Elhanan, professeure émérite d'éducation linguistique à l'Université hébraïque de Jérusalem et auteure de Palestine in Israeli School Books (I.B. Tauris, 2012), a documenté systématiquement comment le système scolaire d'État israélien présente les Palestiniens comme un problème à éliminer. Les massacres historiques de Palestiniens sont présentés comme des «événements aux conséquences positives pour les Juifs». L'enseignement de l'Holocauste, selon la chercheuse, n'est pas conçu pour susciter l'empathie universelle, mais pour traumatiser les élèves et alimenter la peur de l'autre.
Commentaire juridique
La Convention pour la prévention et la répression du crime de génocide (1948), art. III, inclut parmi les actes punissables «l'incitation directe et publique à commettre le génocide». Lorsqu'une telle incitation est structurée dans un programme scolaire national, la responsabilité est étatique au sens des arts. 40-41 ARSIWA.
Implications
Les déclarations de Ben Gvir, les mandats de la CPI, l'usage du phosphore blanc — aucun de ces faits n'émerge du néant. Ils émergent de décennies de formation d'une génération qui n'a jamais appris à reconnaître les Palestiniens comme des êtres humains. C'est le contexte que la communauté internationale a le devoir de considérer.
Source : Nurit Peled-Elhanan, Palestine in Israeli School Books, I.B. Tauris 2012 · +972 Magazine
Juin 2025
Ben Gvir propose d'enlever des femmes et enfants libanais
«Enlever des femmes et des enfants et les amener dans les prisons des terroristes» — Itamar Ben Gvir, ministre israélien de la Sécurité nationale
Commentaire juridique
La déclaration de Ben Gvir constitue une incitation ouverte à la commission de crimes de guerre. L'enlèvement de civils est expressément interdit par l'article 3 commun aux Conventions de Genève et constitue un crime de guerre au sens de l'article 8 du Statut de Rome.
Implications
Les déclarations d'un membre du gouvernement attestent que la violation du droit international n'est pas une erreur tactique mais une politique délibérée. Cela renforce l'applicabilité des arts. 40-41 ARSIWA : les autres États doivent refuser de reconnaître comme licite une telle conduite.
Le parquet de Rome a inscrit Ben Gvir au registre des suspects dans l'affaire de la Global Sumud Flotilla. Ben Gvir a répondu en attaquant l'Italie : «Le pays des tongs».
Commentaire juridique
L'inscription au registre des suspects par un tribunal européen marque un précédent significatif : pour la première fois, la justice ordinaire d'un État membre de l'UE exerce sa juridiction sur un ministre israélien en exercice.
Implications
Le ministre Tajani a qualifié les paroles de Ben Gvir d'«inacceptables et indignes» et a demandé à Kallas de soumettre une proposition de sanctions au Conseil des Affaires étrangères, avec le soutien de la France et des Pays-Bas.
L'Italie demande des sanctions européennes contre Ben Gvir
«J'ai demandé à la Haute Représentante Kallas de soumettre une proposition de sanctions contre le ministre Ben Gvir au Conseil des Affaires étrangères» — Antonio Tajani
Commentaire juridique
La demande italienne de sanctions individuelles contre un ministre israélien représente l'application concrète du mécanisme prévu par les arts. 40-41 ARSIWA — exactement le modèle invoqué par ce manifeste.
Implications
Le soutien de la France et des Pays-Bas rend la perspective concrète et démontre que la pression civique produit des effets réels.
«Ich dachte, die vergewaltigen nur Palästinenser» — Vergewaltigungswitze auf dem roten Teppich in Tribeca
«Ich wurde nur von zwei israelischen Hunden vergewaltigt» — Elon Gold. «Ich dachte, die vergewaltigen nur Palästinenser» — Lizzy Savetsky. Roter Teppich des Tribeca Film Festivals, 6. Juni 2026.
Die Fakten
Bei der Premiere von The Wedding Entertainer, gedreht in Israel, lachten Schauspieler Elon Gold und Pro-Israel-Influencerin Lizzy Savetsky öffentlich über dokumentierte Zeugenaussagen von Vergewaltigung und sexuellem Missbrauch durch ausgebildete Militärhunde an palästinensischen Häftlingen im Gefängnis Sde Teiman. Das Tribeca Film Festival verurteilte die Äußerungen vorbehaltlos: «Sexuelle Gewalt und menschliches Leid sollten niemals verspottet oder verharmlost werden».
Rechtlicher Kommentar
Die beschriebenen Praktiken stellen schwerwiegende Verstöße gegen die UN-Antifolterkonvention (CAT, 1984), gemeinsamen Artikel 3 der Genfer Konventionen und Kriegsverbrechen gemäß Artikel 8 des Römischen Statuts dar. Die öffentliche Verhöhnung solcher Handlungen ist Teil einer Straflosigkeitskultur, die das Völkerrecht benennen muss.
Implikationen
Über die Vergewaltigung von Kriegsgefangenen zu lachen ist keine Meinungsfreiheit: Es ist die öffentliche Manifestation einer Entmenschlichung, die so tief geht, dass das Leid des anderen zum Witzstoff wird. Es sind keine isolierten Episoden — es sind Stufen derselben Leiter.
Quellen: Middle East Eye · Variety · B'Tselem «Living Hell», Januar 2026 · Francesca Albanese, UN-Sonderberichterstatterin
2025 — Akademische Forschung
Die israelische Schule: eine Fabrik des Feindes
«Sie haben uns gelehrt, dass sie ein Problem sind, das gelöst werden muss. Also lösen wir es.» — israelischer Student zu Nurit Peled-Elhanan
Die Fakten
Nurit Peled-Elhanan, Professorin emerita für Sprachpädagogik an der Hebräischen Universität Jerusalem und Autorin von Palestine in Israeli School Books (I.B. Tauris, 2012), hat systematisch dokumentiert, wie das israelische staatliche Schulsystem Palästinenser als zu beseitigendes Problem darstellt. Historische Massaker an Palästinensern werden als «Ereignisse mit positiven Folgen für die Juden» gerahmt. Der Holocaustunterricht ist laut der Forscherin darauf ausgelegt, Schüler zu traumatisieren und die Angst vor dem Anderen zu schüren.
Rechtlicher Kommentar
Die Völkermordkonvention von 1948, Art. III, schließt unter den strafbaren Handlungen «die direkte und öffentliche Aufstachelung zum Völkermord» ein. Wenn eine solche Aufstachelung in einem staatlichen Lehrplan verankert ist, liegt staatliche Verantwortung gemäß ARSIWA-Artikeln 40-41 vor.
Implikationen
Ben Gvirs Aussagen, die IStGH-Haftbefehle, der Einsatz von Weißphosphor — nichts davon entsteht im Nichts. Es entsteht aus Jahrzehnten der Erziehung einer Generation, die nie gelernt hat, Palästinenser als Menschen zu sehen. Das ist der Kontext, den die internationale Gemeinschaft bei der Beurteilung der Verantwortung des Staates Israel berücksichtigen muss.
Quelle: Nurit Peled-Elhanan, Palestine in Israeli School Books, I.B. Tauris 2012 · +972 Magazine
Juni 2025
Ben Gvir schlägt vor, libanesische Frauen und Kinder zu entführen
«Frauen und Kinder entführen und in die Gefängnisse der Terroristen bringen» — Itamar Ben Gvir, israelischer Minister für Nationale Sicherheit
Rechtlicher Kommentar
Ben Gvirs Erklärung stellt eine offene Anstiftung zur Begehung von Kriegsverbrechen dar. Die Entführung von Zivilisten ist durch gemeinsamen Artikel 3 der Genfer Konventionen verboten und stellt ein Kriegsverbrechen gemäß Artikel 8 des Römischen Statuts dar.
Implikationen
Erklärungen eines Regierungsmitglieds belegen, dass die Verletzung des Völkerrechts kein taktischer Fehler, sondern eine bewusste Politik ist. Dies stärkt die Anwendbarkeit der ARSIWA-Artikel 40-41.
Ben Gvir von Römischer Staatsanwaltschaft beschuldigt — Flotilla
Die Staatsanwaltschaft Rom registrierte Ben Gvir als Beschuldigten im Fall der Global Sumud Flotilla. Ben Gvir antwortete mit einem Angriff auf Italien: «Das Land der Flip-Flops».
Rechtlicher Kommentar
Die Registrierung als Beschuldigter durch ein europäisches Gericht setzt einen bedeutenden Präzedenzfall: erstmals übt die ordentliche Justiz eines EU-Mitgliedstaates Gerichtsbarkeit über einen amtierenden israelischen Minister aus.
Implikationen
Minister Tajani nannte Ben Gvirs Worte «inakzeptabel und eines Ministers unwürdig» und bat Kallas, einen Sanktionsvorschlag dem Rat für Auswärtige Angelegenheiten vorzulegen, mit Unterstützung Frankreichs und der Niederlande.
«Ich habe Kallas gebeten, dem Rat für Auswärtige Angelegenheiten einen Sanktionsvorschlag gegen Minister Ben Gvir vorzulegen» — Antonio Tajani
Rechtlicher Kommentar
Italiens Forderung nach Individualsanktionen gegen einen israelischen Minister stellt die konkrete Anwendung des in ARSIWA-Artikeln 40-41 vorgesehenen Mechanismus dar — genau das Modell, das dieses Manifest fordert.
Implikationen
Die Unterstützung Frankreichs und der Niederlande macht die Perspektive konkret und zeigt, dass bürgerlicher Druck reale Wirkung erzeugt.
«ظننت أنهم يغتصبون الفلسطينيين فحسب» — نكات عن الاغتصاب على السجادة الحمراء في تريبيكا
«اغتصبني كلبان إسرائيليان فحسب» — الممثل إيلون غولد. «ظننت أنهم يغتصبون الفلسطينيين فحسب» — المؤثرة ليزي سافيتسكي. السجادة الحمراء لمهرجان تريبيكا، 6 يونيو 2026.
الوقائع
في عرض فيلم The Wedding Entertainer المُصوَّر في إسرائيل، ضحك الممثل إيلون غولد والمؤثرة المؤيدة لإسرائيل ليزي سافيتسكي علنياً في إشارة إلى شهادات موثقة عن الاغتصاب والإيذاء الجنسي بكلاب عسكرية مدرّبة بحق المعتقلين الفلسطينيين في سجن سدي تيمان. وقد جمعت هذه الشهادات منظمة Middle East Eye، وبتسيلم، والمقررة الخاصة للأمم المتحدة فرانشيسكا ألبانيز. أدان مهرجان تريبيكا هذه التصريحات بشكل قاطع: «لا ينبغي أبداً السخرية من العنف الجنسي والمعاناة الإنسانية أو التهوين منهما».
التعليق القانوني
الممارسات الموصوفة في الشهادات تُشكّل انتهاكات جسيمة لاتفاقية الأمم المتحدة لمناهضة التعذيب (CAT، 1984)، والمادة الثالثة المشتركة لاتفاقيات جنيف، وجرائم حرب وفق المادة 8 من نظام روما الأساسي. السخرية العلنية من هذه الأفعال من قِبَل شخصيات عامة في فعالية دولية بارزة جزء من ثقافة الإفلات من العقاب التي يتعين على القانون الدولي تسميتها.
التداعيات
الضحك على اغتصاب أسرى الحرب ليس حرية تعبير: إنه تجلٍّ علني لإنسانية منزوعة إلى درجة تجعل معاناة الآخر مادة للفكاهة. هذا هو نفس التجريد من الإنسانية الذي وثّقته بيليد-إلحانان في المدارس الإسرائيلية، ويمارسه بن غفير من الحكومة، ويطبّقه الجنود في السجون. ليست هذه حوادث منفصلة — بل درجات على السلم ذاته.
المصادر: Middle East Eye · Variety · بتسيلم «الجحيم الحي»، يناير 2026 · فرانشيسكا ألبانيز، المقررة الخاصة للأمم المتحدة
2025 — بحث أكاديمي
المدرسة الإسرائيلية: مصنع العدو
«لقد علمتمونا أنهم مشكلة يجب حلها. إذن نحن نحلها.» — طالب إسرائيلي لنورית بيليد-إلحانان
الوقائع
نورית بيليد-إلحانان، أستاذة فخرية لتعليم اللغة في الجامعة العبرية بالقدس ومؤلفة كتاب فلسطين في الكتب المدرسية الإسرائيلية (I.B. Tauris، 2012)، وثّقت بشكل منهجي كيف يُقدّم نظام التعليم الحكومي الإسرائيلي الفلسطينيين بوصفهم مشكلة ينبغي التخلص منها. تُقدَّم المجازر التاريخية بحق الفلسطينيين باعتبارها «أحداثاً ذات نتائج إيجابية لليهود». وترى الباحثة أن تدريس الهولوكوست مصمم لإصابة الطلاب بصدمة وتغذية الخوف من الآخر.
التعليق القانوني
تتضمن اتفاقية منع جريمة الإبادة الجماعية والمعاقبة عليها (1948)، المادة الثالثة، «التحريض المباشر والعلني على ارتكاب الإبادة الجماعية» ضمن الأفعال المعاقب عليها. حين يُدرج هذا التحريض في مناهج دراسية حكومية، تنشأ مسؤولية الدولة وفق المادتين 40-41 من ARSIWA.
التداعيات
تصريحات بن غفير، ومذكرات اعتقال المحكمة الجنائية الدولية، واستخدام الفوسفور الأبيض — لا شيء من هذا يظهر من فراغ. إنه يظهر من عقود من تشكيل جيل لم يتعلم قط الاعتراف بالفلسطينيين كبشر. هذا هو السياق الذي يتعين على المجتمع الدولي مراعاته.
المصدر: نورית بيليد-إلحانان، فلسطين في الكتب المدرسية الإسرائيلية، I.B. Tauris 2012 · +972 Magazine
يونيو 2025
بن غفير يقترح اختطاف نساء وأطفال لبنانيين
«اختطاف النساء والأطفال وإحضارهم إلى سجون الإرهابيين» — إيتامار بن غفير، وزير الأمن القومي الإسرائيلي
التعليق القانوني
يُشكّل تصريح بن غفير تحريضاً صريحاً على ارتكاب جرائم حرب. يُحظر اختطاف المدنيين صراحةً بموجب المادة الثالثة المشتركة لاتفاقيات جنيف، ويُشكّل جريمة حرب وفق المادة 8 من نظام روما الأساسي.
التداعيات
تصريحات عضو الحكومة تُثبت أن انتهاك القانون الدولي ليس خطأ تكتيكياً بل سياسة متعمدة، مما يعزز تطبيق المادتين 40-41 من ARSIWA.
قيّد مكتب المدعي العام في روما بن غفير بوصفه مشتبهاً به في قضية أسطول Global Sumud. فردّ بن غفير بمهاجمة إيطاليا: «بلد الشبشب».
التعليق القانوني
يُعدّ قيد اسمه لدى محكمة أوروبية سابقة مهمة: إنها المرة الأولى التي تمارس فيها العدالة العادية لدولة عضو في الاتحاد الأوروبي ولايتها القضائية على وزير إسرائيلي في منصبه.
التداعيات
وصف وزير الخارجية تاياني كلام بن غفير بأنه «غير مقبول ولا يليق بوزير»، وطلب رسمياً من كالاس تقديم مقترح عقوبات إلى مجلس الشؤون الخارجية بدعم من فرنسا وهولندا.
«طلبت من الممثلة العليا كالاس تقديم مقترح عقوبات ضد الوزير بن غفير إلى مجلس الشؤون الخارجية» — أنطونيو تاياني
التعليق القانوني
يمثّل طلب إيطاليا فرض عقوبات فردية على وزير إسرائيلي التطبيق الفعلي للآلية المنصوص عليها في المادتين 40-41 من ARSIWA — النموذج الذي يدعو إليه هذا البيان بالضبط.
التداعيات
دعم فرنسا وهولندا يجعل هذا الاحتمال واقعياً، ويُثبت أن الضغط المدني يُنتج آثاراً حقيقية.
6 de junio de 2026 — Festival de Cine de Tribeca, Nueva York
«Creía que solo violaban a palestinos» — chistes sobre violación en la alfombra roja de Tribeca
«Solo me violaron dos perros israelíes» — Elon Gold, actor. «Creía que solo violaban a palestinos» — Lizzy Savetsky, influencer. Alfombra roja del Festival de Cine de Tribeca, 6 de junio de 2026.
Los hechos
En el estreno de The Wedding Entertainer, filmada en Israel, el actor Elon Gold y la influencer pro-Israel Lizzy Savetsky se rieron públicamente haciendo referencia a testimonios documentados de violación y abuso sexual con perros militares entrenados contra detenidos palestinos en la prisión de Sde Teiman. El Festival de Tribeca condenó sin reservas los comentarios: «La violencia sexual y el sufrimiento humano no deberían nunca ridiculizarse ni minimizarse».
Comentario jurídico
Las prácticas descritas constituyen violaciones graves de la Convención de la ONU contra la Tortura (CAT, 1984), el artículo 3 común a los Convenios de Ginebra y crímenes de guerra según el artículo 8 del Estatuto de Roma. La burla pública de tales actos forma parte de una cultura de impunidad que el derecho internacional tiene el deber de nombrar.
Implicaciones
Reírse de la violación de prisioneros de guerra no es libertad de expresión: es la manifestación pública de una deshumanización tan profunda que el sufrimiento del otro se convierte en material cómico. Es la misma deshumanización documentada en las escuelas israelíes, ejercida por Ben Gvir, aplicada en las cárceles. No son episodios separados — son peldaños de la misma escalera.
Fuentes: Middle East Eye · Variety · B'Tselem «Living Hell», enero de 2026 · Francesca Albanese, Relatora Especial ONU
2025 — Investigación académica
La escuela israelí: una fábrica del enemigo
«Nos enseñaron que son un problema a resolver. Así que lo estamos resolviendo.» — estudiante israelí a Nurit Peled-Elhanan
Los hechos
Nurit Peled-Elhanan, profesora emérita de Educación Lingüística en la Universidad Hebrea de Jerusalén y autora de Palestine in Israeli School Books (I.B. Tauris, 2012), ha documentado sistemáticamente cómo el sistema escolar estatal israelí presenta a los palestinos como un problema a eliminar. Las masacres históricas de palestinos se enmarcan como «eventos con resultados positivos para los judíos». La enseñanza del Holocausto, según la investigadora, no está diseñada para generar empatía universal, sino para traumatizar a los estudiantes y alimentar el miedo al otro.
Comentario jurídico
La Convención para la Prevención y Sanción del Delito de Genocidio (1948), art. III, incluye entre los actos punibles «la instigación directa y pública a cometer genocidio». Cuando dicha instigación está estructurada en un currículo escolar nacional, la responsabilidad es estatal según los arts. 40-41 ARSIWA.
Implicaciones
Las declaraciones de Ben Gvir, las órdenes de arresto de la CPI, el uso del fósforo blanco — nada de esto surge de la nada. Surge de décadas de formación de una generación que nunca aprendió a reconocer a los palestinos como seres humanos. Este es el contexto que la comunidad internacional tiene el deber de considerar.
Fuente: Nurit Peled-Elhanan, Palestine in Israeli School Books, I.B. Tauris 2012 · +972 Magazine
Junio 2025
Ben Gvir propone secuestrar mujeres y niños libaneses
«Secuestrar mujeres y niños y llevarlos a las cárceles de los terroristas» — Itamar Ben Gvir, ministro israelí de Seguridad Nacional
Comentario jurídico
La declaración de Ben Gvir constituye una incitación abierta a la comisión de crímenes de guerra. El secuestro de civiles está expresamente prohibido por el artículo 3 común a los Convenios de Ginebra y constituye un crimen de guerra según el artículo 8 del Estatuto de Roma.
Implicaciones
Las declaraciones de un miembro del gobierno atestiguan que la violación del derecho internacional no es un error táctico sino una política deliberada, lo que refuerza la aplicabilidad de los arts. 40-41 ARSIWA.
Ben Gvir investigado por la Fiscalía de Roma — Flotilla
La Fiscalía de Roma registró a Ben Gvir como sospechoso en el caso de la Global Sumud Flotilla. Ben Gvir respondió atacando a Italia: «El país de las chanclas».
Comentario jurídico
El registro como sospechoso por un tribunal europeo establece un precedente significativo: es la primera vez que la justicia ordinaria de un Estado miembro de la UE ejerce jurisdicción sobre un ministro israelí en ejercicio.
Implicaciones
El ministro Tajani calificó las palabras de Ben Gvir de «inaceptables e indignas» y solicitó formalmente a Kallas que llevara una propuesta de sanciones al Consejo de Asuntos Exteriores, con el apoyo de Francia y los Países Bajos.
Italia solicita sanciones europeas contra Ben Gvir
«He pedido a la Alta Representante Kallas que lleve al Consejo de Asuntos Exteriores una propuesta de sanciones contra el ministro Ben Gvir» — Antonio Tajani
Comentario jurídico
La solicitud italiana de sanciones individuales contra un ministro israelí representa la aplicación concreta del mecanismo previsto en los arts. 40-41 ARSIWA — exactamente el modelo invocado por este manifiesto.
Implicaciones
El apoyo de Francia y los Países Bajos hace la perspectiva concreta y demuestra que la presión cívica produce efectos reales.
6 de junho de 2026 — Festival de Cinema de Tribeca, Nova Iorque
«Pensava que só violavam palestinianos» — piadas sobre violação no tapete vermelho de Tribeca
«Só fui violado por dois cães israelitas» — Elon Gold, ator. «Pensava que só violavam palestinianos» — Lizzy Savetsky, influencer. Tapete vermelho do Festival de Cinema de Tribeca, 6 de junho de 2026.
Os factos
Na estreia de The Wedding Entertainer, filmado em Israel, o ator Elon Gold e a influencer pró-Israel Lizzy Savetsky riram publicamente referindo-se a testemunhos documentados de violação e abuso sexual com cães militares treinados contra detidos palestinianos na prisão de Sde Teiman. O Festival de Tribeca condenou sem reservas os comentários: «A violência sexual e o sofrimento humano nunca devem ser ridicularizados ou minimizados».
Comentário jurídico
As práticas descritas constituem violações graves da Convenção da ONU contra a Tortura (CAT, 1984), do artigo 3.º comum às Convenções de Genebra e crimes de guerra ao abrigo do artigo 8.º do Estatuto de Roma. A zombaria pública de tais actos faz parte de uma cultura de impunidade que o direito internacional tem o dever de nomear.
Implicações
Rir da violação de prisioneiros de guerra não é liberdade de expressão: é a manifestação pública de uma desumanização tão profunda que o sofrimento do outro se torna material cómico. É a mesma desumanização documentada nas escolas israelitas, exercida por Ben Gvir, aplicada nas prisões. Não são episódios separados — são degraus da mesma escada.
Fontes: Middle East Eye · Variety · B'Tselem «Living Hell», janeiro de 2026 · Francesca Albanese, Relatora Especial ONU
2025 — Investigação académica
A escola israelita: uma fábrica do inimigo
«Ensinaram-nos que são um problema a resolver. Portanto estamos a resolvê-lo.» — estudante israelita a Nurit Peled-Elhanan
Os factos
Nurit Peled-Elhanan, professora emérita de Educação Linguística na Universidade Hebraica de Jerusalém e autora de Palestine in Israeli School Books (I.B. Tauris, 2012), documentou sistematicamente como o sistema escolar estatal israelita apresenta os palestinianos como um problema a eliminar. Os massacres históricos de palestinianos são enquadrados como «eventos com resultados positivos para os judeus». O ensino do Holocausto, segundo a investigadora, não é concebido para gerar empatia universal, mas para traumatizar os alunos e alimentar o medo do outro.
Comentário jurídico
A Convenção para a Prevenção e Punição do Crime de Genocídio (1948), art. III, inclui entre os actos puníveis «a instigação directa e pública ao genocídio». Quando tal instigação está estruturada num currículo escolar nacional, a responsabilidade é estatal ao abrigo dos arts. 40-41 ARSIWA.
Implicações
As declarações de Ben Gvir, os mandados do TPI, o uso do fósforo branco — nada disto surge do nada. Surge de décadas de formação de uma geração que nunca aprendeu a reconhecer os palestinianos como seres humanos. Este é o contexto que a comunidade internacional tem o dever de considerar.
Fonte: Nurit Peled-Elhanan, Palestine in Israeli School Books, I.B. Tauris 2012 · +972 Magazine
Junho 2025
Ben Gvir propõe sequestrar mulheres e crianças libanesas
«Sequestrar mulheres e crianças e levá-las para as prisões dos terroristas» — Itamar Ben Gvir, ministro israelita da Segurança Nacional
Comentário jurídico
A declaração de Ben Gvir constitui uma incitação aberta à prática de crimes de guerra. O sequestro de civis é expressamente proibido pelo artigo 3.º comum às Convenções de Genebra e constitui um crime de guerra ao abrigo do artigo 8.º do Estatuto de Roma.
Implicações
Declarações de um membro do governo atestam que a violação do direito internacional não é um erro táctico mas uma política deliberada, reforçando a aplicabilidade dos arts. 40-41 ARSIWA.
Ben Gvir investigado pela Procuradoria de Roma — Flotilha
A Procuradoria de Roma registou Ben Gvir como suspeito no caso da Global Sumud Flotilla. Ben Gvir respondeu atacando a Itália: «O país dos chinelos».
Comentário jurídico
O registo como suspeito por um tribunal europeu marca um precedente significativo: é a primeira vez que a justiça ordinária de um Estado-membro da UE exerce jurisdição sobre um ministro israelita em funções.
Implicações
O ministro Tajani qualificou as palavras de Ben Gvir de «inaceitáveis e indignas» e pediu formalmente a Kallas que levasse uma proposta de sanções ao Conselho dos Negócios Estrangeiros, com apoio de França e Países Baixos.
«Pedi à Alta Representante Kallas que levasse ao Conselho dos Negócios Estrangeiros uma proposta de sanções contra o ministro Ben Gvir» — Antonio Tajani
Comentário jurídico
O pedido italiano de sanções individuais contra um ministro israelita representa a aplicação concreta do mecanismo previsto nos arts. 40-41 ARSIWA — exactamente o modelo invocado por este manifesto.
Implicações
O apoio de França e dos Países Baixos torna a perspectiva concreta e demonstra que a pressão cívica produz efeitos reais.
«Sanıyordum ki sadece Filistinlilere tecavüz ediyorlar» — Tribeca kırmızı halısında tecavüz şakaları
«Bana sadece iki İsrail köpeği tecavüz etti» — oyuncu Elon Gold. «Sanıyordum ki sadece Filistinlilere tecavüz ediyorlar» — influencer Lizzy Savetsky. Tribeca Film Festivali kırmızı halısı, 6 Haziran 2026.
Olgular
İsrail'de çekilen The Wedding Entertainer'ın galasında, oyuncu Elon Gold ve İsrail yanlısı influencer Lizzy Savetsky, Sde Teiman cezaevindeki Filistinli tutukluların eğitimli askeri köpekler tarafından tecavüze uğradığına ve cinsel istismara maruz bırakıldığına dair belgelenmiş tanıklıklara açıkça gülerek atıfta bulundu. Tribeca Film Festivali açıklamaları kesinlikle kınadı: «Cinsel şiddet ve insan acısı asla alay konusu yapılmamalı ya da küçümsenmemelidir».
Hukuki yorum
Tanıklıklarda anlatılan uygulamalar — tecavüz, işkence, tutukluların insanlık dışı ve aşağılayıcı muameleye maruz bırakılması — BM İşkenceye Karşı Sözleşme'nin (CAT, 1984), Cenevre Sözleşmeleri'nin ortak 3. maddesinin ve Roma Statüsü'nün 8. maddesi kapsamında savaş suçlarının ağır ihlallerini oluşturmaktadır. Bu tür eylemlerin kamuoyundan saygı gören kişilerce alenen alay konusu yapılması, uluslararası hukukun adını koyması gereken cezasızlık kültürünün bir parçasıdır.
Sonuçlar
Savaş esirlerine tecavüz edilmesiyle alay etmek ifade özgürlüğü değildir: bu, diğerinin acısını komedi malzemesine dönüştürecek kadar derin bir insanlıktan çıkarmanın kamusal tezahürüdür. Bu, Peled-Elhanan'ın İsrail okullarında belgelediği, Ben Gvir'in hükümetten uyguladığı, askerlerin cezaevlerinde hayata geçirdiği insanlıktan çıkarmanın ta kendisidir. Bunlar ayrı olaylar değil — aynı merdivenin basamaklarıdır.
Kaynaklar: Middle East Eye · Variety · B'Tselem «Living Hell», Ocak 2026 · Francesca Albanese, BM Özel Raportörü
2025 — Akademik araştırma
İsrail okulu: bir düşman fabrikası
«Bize onların çözülmesi gereken bir sorun olduğunu öğrettiniz. Bu yüzden çözüyoruz.» — Nurit Peled-Elhanan'a İsrailli öğrenci
Olgular
Kudüs İbrani Üniversitesi'nde Dil Eğitimi Profesörü Emeritus ve Palestine in Israeli School Books (I.B. Tauris, 2012) kitabının yazarı Nurit Peled-Elhanan, İsrail devlet okul sisteminin Filistinlileri nasıl ortadan kaldırılması gereken bir sorun olarak sunduğunu sistematik biçimde belgelemiştir. Filistinlilere yönelik tarihi katliamlar «Yahudiler için olumlu sonuçlar doğuran olaylar» olarak çerçevelenmektedir. Araştırmacıya göre Holokost öğretimi evrensel empati yaratmak için değil, öğrencileri travmatize etmek ve ötekinden duyulan korku beslemek için tasarlanmıştır.
Hukuki yorum
Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırılması Sözleşmesi (1948), Madde III, cezalandırılabilir eylemler arasında «soykırım suçunu işlemeye doğrudan ve alenen tahrik»i saymaktadır. Bu tahrik devlet müfredatına yerleştirildiğinde, ARSIWA Madde 40-41 uyarınca devlet sorumluluğu doğar.
Sonuçlar
Ben Gvir'in açıklamaları, UCM tutuklamaları, beyaz fosfor kullanımı — bunların hiçbiri yoktan çıkmaz. Filistinlileri hiçbir zaman insan olarak tanımayı öğrenmemiş bir neslin on yıllarca yetiştirilmesinden çıkarlar. Uluslararası toplumun İsrail Devleti'nin sorumluluğunu değerlendirirken göz önüne almak zorunda olduğu bağlam budur.
Kaynak: Nurit Peled-Elhanan, Palestine in Israeli School Books, I.B. Tauris 2012 · +972 Magazine
Haziran 2025
Ben Gvir Lübnanlı kadın ve çocukların kaçırılmasını önerdi
«Kadınları ve çocukları kaçırıp teröristlerin hapishanelerine götürün» — Itamar Ben Gvir, İsrail Ulusal Güvenlik Bakanı
Hukuki yorum
Ben Gvir'in açıklaması, savaş suçlarının işlenmesine açık teşvik niteliğindedir. Sivillerin kaçırılması Cenevre Sözleşmeleri'nin ortak 3. maddesiyle açıkça yasaklanmıştır ve Roma Statüsü'nün 8. maddesi kapsamında savaş suçu oluşturmaktadır.
Sonuçlar
Bir hükümet üyesinin açıklamaları, uluslararası hukuk ihlalinin taktiksel bir hata değil, kasıtlı bir politika olduğunu kanıtlamakta; bu durum ARSIWA mad. 40-41'in uygulanabilirliğini güçlendirmektedir.
Ben Gvir Roma Savcılığı tarafından soruşturuluyor — Filo davası
Roma Savcılığı, Global Sumud Filosu davasında Ben Gvir'i şüpheli olarak kaydetti. Ben Gvir İtalya'ya saldırarak yanıt verdi: «Terlik ülkesi».
Hukuki yorum
Bir Avrupa mahkemesi tarafından şüpheli olarak kaydedilmesi önemli bir emsal oluşturmaktadır: AB üyesi bir devletin olağan yargısının görev başındaki bir İsrail bakanı üzerinde yargı yetkisi kullandığı ilk davadır.
Sonuçlar
Bakan Tajani, Ben Gvir'in sözlerini «kabul edilemez ve bir bakana yakışmaz» olarak nitelendirdi ve Kallas'tan Dışişleri Konseyi'ne Ben Gvir aleyhine yaptırım önerisi sunmasını istedi; Fransa ve Hollanda destek verdi.
«Yüksek Temsilci Kallas'tan Bakan Ben Gvir aleyhine yaptırım önerisini Dışişleri Konseyi'ne götürmesini istedim» — Antonio Tajani
Hukuki yorum
İtalya'nın bir İsrail bakanına bireysel yaptırım talebi, ARSIWA mad. 40-41'de öngörülen mekanizmanın somut uygulamasını temsil etmektedir — bu manifestonun tam olarak talep ettiği model.
Sonuçlar
Fransa ve Hollanda'nın desteği bu olasılığı somutlaştırmakta ve sivil baskının gerçek etkiler doğurduğunu kanıtlamaktadır.
«חשבתי שהם אונסים רק פלסטינים» — בדיחות על אונס על השטיח האדום בטריבקה
«אנסו אותי רק שני כלבים ישראלים» — שחקן אלון גולד. «חשבתי שהם אונסים רק פלסטינים» — אינפלואנסרית ליזי סבצקי. השטיח האדום של פסטיבל טריבקה, 6 ביוני 2026.
העובדות
בבכורה של The Wedding Entertainer, שצולם בישראל, צחקו השחקן אלון גולד והאינפלואנסרית הפרו-ישראלית ליזי סבצקי בפומבי תוך התייחסות לעדויות מתועדות על אונס והתעללות מינית בכלבים צבאיים מאומנים בעצורים פלסטינים בבית הכלא סדה תימן. פסטיבל טריבקה גינה את ההצהרות ללא סייג: «אסור לעולם ללעוג לאלימות מינית ולסבל אנושי או למזער אותם».
הערה משפטית
הפרקטיקות המתוארות בעדויות מהוות הפרות חמורות של האמנה נגד עינויים של האו"ם (CAT, 1984), סעיף 3 המשותף לאמנות ג'נבה, ופשעי מלחמה לפי סעיף 8 של חוקת רומא. הלעג הפומבי למעשים כאלה מצד דמויות ציבוריות הוא חלק מתרבות האי-ענישה שעל המשפט הבין-לאומי חובה לנקוב בשמה.
השלכות
לצחוק על אונס שבויי מלחמה אינו חופש ביטוי: זהו ביטוי פומבי של ניתוק מאנושיות כה עמוק עד שסבלו של האחר הופך לחומר קומי. זוהי אותה ניתוק שפלד-אלחנן תיעדה בבתי ספר ישראלים, שבן גביר מפעיל מהממשלה, שחיילים מיישמים בכלאות. אלה אינם אירועים נפרדים — אלה שלבים באותה סולם.
מקורות: Middle East Eye · Variety · B'Tselem «Living Hell», ינואר 2026 · פרנצ'סקה אלבנזה, דוח המדווחת המיוחדת של האו"ם
2025 — מחקר אקדמי
בית הספר הישראלי: מפעל האויב
«לימדתם אותנו שהם בעיה שצריך לפתור. אז אנחנו פותרים אותה.» — תלמיד ישראלי לנורית פלד-אלחנן
העובדות
פרופסור אמריטוס לחינוך לשוני באוניברסיטה העברית בירושלים ומחברת Palestine in Israeli School Books (I.B. Tauris, 2012), נורית פלד-אלחנן, תיעדה באופן שיטתי כיצד מערכת החינוך הממלכתית הישראלית מציגה פלסטינים כבעיה שיש להכחידה. טבח היסטורי בפלסטינים מוצג כ"אירועים עם תוצאות חיוביות ליהודים". לפי החוקרת, הוראת השואה אינה נועדה לטפח אמפתיה אוניברסלית, אלא לטראומטיזציה תלמידים ולהזין את הפחד מהאחר.
הערה משפטית
אמנת מניעת רצח עם ועונשו (1948), סעיף ג', כוללת בין המעשים הברים-ענישה "הסתה ישירה ופומבית לרצח עם". כאשר הסתה כזו מעוגנת בתכנית לימודים ממלכתית, נוצרת אחריות מדינתית לפי סעיפים 40-41 של ARSIWA.
השלכות
הצהרות בן גביר, צווי המעצר של ה-ICC, השימוש בפוספור לבן — אף אחד מאלה אינו צומח מהאין. הם צומחים מעשורים של עיצוב דור שמעולם לא למד להכיר בפלסטינים כבני אדם. זהו ההקשר שעל הקהילה הבין-לאומית חובה לשקול בהערכת אחריותה של מדינת ישראל.
מקור: נורית פלד-אלחנן, Palestine in Israeli School Books, I.B. Tauris 2012 · +972 Magazine
יוני 2025
בן גביר מציע לחטוף נשים וילדים לבנוניים
«לחטוף נשים וילדים ולהביא אותם לכלא המחבלים» — איתמר בן גביר, שר הביטחון הלאומי של ישראל
הערה משפטית
הצהרת בן גביר מהווה הסתה גלויה לביצוע פשעי מלחמה. חטיפת אזרחים אסורה במפורש לפי סעיף 3 המשותף לאמנות ג'נבה ומהווה פשע מלחמה לפי סעיף 8 של חוקת רומא.
השלכות
הצהרות של חבר ממשלה מוכיחות שהפרת המשפט הבין-לאומי אינה טעות טקטית אלא מדיניות מכוונת, מה שמחזק את ישימות סעיפים 40-41 של ARSIWA.
התביעה הכללית ברומא רשמה את בן גביר כחשוד בפרשת צי Global Sumud. בן גביר השיב בתקיפת איטליה: «מדינת הכפכפים».
הערה משפטית
רישום כחשוד על ידי בית משפט אירופי מהווה תקדים משמעותי: זו הפעם הראשונה שמערכת משפט רגילה של מדינה חברה באיחוד האירופי מפעילה סמכות שיפוט על שר ישראלי כהן.
השלכות
שר החוץ טג'אני כינה את דברי בן גביר «בלתי מקובלים ולא ראויים לשר» וביקש רשמית מקאלאס להביא הצעת סנקציות לאיחוד האירופי, בתמיכת צרפת והולנד.
